ยามพลบค่ำย่ำแสงตะวันสิ้น

เห็นฝูงนกโบกบินกลับถิ่นเถื่อน

คำนึงในห้วงอกหนาววกเยือน

จะบิดเบือน ปัดลมร่ำ ฤาคร่ำครวญ

ก็...ลมเช้า เคยผ่านช่วงโอบทรวงอ้อน

ควรหรือ...คิดอาวรณ์ให้ย้อนหวน

ควรหรือจะกลับไปใส่โซ่ตรวน

จะฝ่าน้ำไหลทวน ให้หวนมา

กับก้าวย่างบนเส้น...ทางสายเปลี่ยว

คุ้นเคยความโดดเดี่ยวตามประสา

กี่รอบฝน กี่ฤดู สู้ทรมา

ผ่านเวลา...ห้วงเหมันต์อันปวดร้าว

แต่...จะกี่หนาวก็ใจยังไหวสู้

ต้านลมพรู ฤดูแกล้ง เพิ่มแรงหนาว

เร่งผลิดอกออกใบใช่ร่วงกราว

เติมใจร้าวให้กร้าวแกร่งแข่งกับใจ

บนเส้นทางสายเปลี่ยวก่อเกลียวหนาว

จะเกี่ยวร้อยเรื่องราวทุกก้าวไหว

แอบอิงจันทร์ผิงพันดาว..คราวหนาวใจ

ช่างปะไรใครกอดกัน ฉัน...กอดตัวเอง