ขอเพื่อนเป็นสุขในดินแดนอันเป็นนิรันดร์
วันศุกร์ 25 ก.พ. 54 ได้รับโทรศัพท์จากน้อง แทบไม่น่าเชื่อ เราโทรเข้าเบอร์ของเพื่อน แค่ได้ยินเสียงของตุ่ม เราก็รู้แล้วว่าสิ่งที่เราไม่อยากให้เกิด "ความสูญเสีย ความพลัดพราก" มันได้เกิดขึ้นแล้ว แม้ว่าเราจะพึ่งรู้จักกันตอนโต ไม่ได้เห็นกันทุกวัน แต่ทุกครั้งที่เรากลับบ้าน เพื่อนจะมาคุยกับเราเสมอ กระทั่งเพื่อนมีความรัก เพื่อนก็ยังคุยอวดเรา เมื่อเพื่อนมีลูก เพื่อนก็มักจะคุยเรื่องลูกเสมอ เรารู้ว่าเพื่อนรักครอบครัว แต่ทำไมเพื่อนถึงทิ้งครอบครัวไปเร็วนัก
เมื่อเพื่อนตัดสินใจย้ายครอบครัวกลับบ้านที่พะเยา แต่เพื่อนก็ยังมาด่านซ้ายอย่างสม่ำเสมอ ตอนพ่อยังอยู่ เพื่อนก็ได้ชื่อว่า เป็นลูกรักของพ่อด้วยอีกคน พ่อมักจะพูดถึงเพื่อนให้เราฟังเสมอ ความมีน้ำใจของเพื่อน ความรักความเอื้ออาทรที่มีต่อพ่อ ทำให้พ่อรู้สึกผูกพันกับเพื่อนเหมือนเป็นลูกชายอีกคน
วันที่ 24 ส.ค. เรามักจะได้รับโทรศัพท์อวยพรวันเกิดที่เพื่อนมักจะอวยพรให้เราและตัวเองไปพร้อมกัน เพราะเราเกิดวันเดียวกัน แม้ว่าเพื่อนจะเกิดช้ากว่าเรา 1 ปี แต่เพื่อนก็ยังไม่ยอมเรียกเราว่าพี่ ยังคงยืนยันว่า เป็นเพื่อน
จำได้ว่า ช่วงคุมสถานการณ์ม็อบราชประสงค์ เพื่อนมักจะโทรมาหา เล่าบรรยากาศ การชุมนุม การสลายม็อบ เราได้แต่บอกให้เพื่อนระวังตัว นับเดือนที่เพื่อนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศแบบนั้น เพื่อนยังสามารถกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย
แล้วทำไมละ....... นับเพียงชั่วเวลาอึดใจบนถนนทำไมเพื่อนถึงกลับบ้านไม่ได้ เพื่อนกลับจากช่วยงานคนอื่น แล้วคนอื่นๆ ก็ต้องกลับมาช่วยงานเพื่อน
เราคงไม่ต้องบอกหรอกนะ ว่า ตุ่ม มิ้นต์ เมย์ มอส จะเสียใจเพียงใด แต่เราอยากให้เพื่อนรู้ว่า...............
ทุกๆ คนพร้อมที่จะเป็นกำลังใจให้ครอบครัวของเพื่อน ร่วมกันก้าวต่อไป เราอยากให้เพื่อนส่งใจมาช่วย และเฝ้ามองดูความสำเร็จของลูกๆ อยู่บนฟ้า ส่งพลังใจมาให้ครอบครัวของเพื่อนก้าวต่อไปบนโลกใบนี้ได้อย่างมั่นคง
อีกอย่างที่เราอยากบอกเพื่อนคือ .......................
เราขอโทษ ที่ผลัดวันประกันพรุ่ง เพื่อนชวนเราไปเยี่ยมบ้านทุกครั้งที่เจอกัน "แล้วเมื่อไหรเธอจะไปนอนบ้านฉันซักทีละ" เราได้แต่บอกว่าแล้วจะหาโอกาส แต่เราก็หาไม่ได้ซักที ด้วยระยะทางที่ยาวไกล เกือบ 700 กิโล ทำให้เราคิดว่ามันเป็นอุปสรรคอันใหญ่หลวง ขอนแก่น - พะเยา มันช่างไกลกันนัก
จนกระทั่งที่เราได้ข่าวเพื่อน ระยะทางเท่านี้ มันไม่ได้เป็นอุปสรรคอีกต่อไป เราเชื่อว่าคืนวันเสาร์ เพื่อนต้องมองเห็นเราแน่นอน เพราะเราไปนอนอยู่ใกล้ๆ กับเพื่อนที่ห้องโถงพร้อมกับพี่นาย แม่ ต่าย ตั้ม เราเชื่อว่าอย่างน้อยเพื่อนต้องพอใจที่เรามาเยี่ยมบ้านเพื่อนตามคำสัญญา
แต่สิ่งทีเราเสียใจและอยากขอโทษเพื่อนคือ เรามาหาเพื่อน เมื่อเพื่อนไม่สามารถลุกมานั่งคุยกับเราได้ กลายเป็นเราที่นั่งคุยกับเพื่อนฝ่ายเดียว ขอโทษจริงๆนะ
สุดท้าย อยากบอกเพื่อนอีกครั้งว่า ความดี ความมีน้ำใจของเพื่อนจะอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป และขอโทษอีกครั้งที่เราไม่สามารถอยู่จนถึงวันที่จะส่งเพื่อนเดินทางไกลได้ แต่เราจะส่งใจให้เพื่อนเดินทางไปสู่สุขติและความสงบอันเป็นนิรันดร์
รักเพื่อนเสมอ
27 ก.พ. 54
พี่ติกยังรู้สึกเศร้า และคิดถึงเพื่อน มันเป็นความผูกพัน บวกความสงสารกับครอบครัวของเพื่อนคะ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มอบให้ ในคราสูญเสีย คะ