โชคดีที่ห้องสมุดมีหนังสือให้เจ้าสามช่าได้เลือก โตขึ้นครูหวังว่าเธอคงอ่านเล่มใหญ่กว่านี้นะ

คิดดีๆ ศิษย์เรานี้ล้วนน่ารัก : หาทางไปบางระจัน

          วันหนึ่งหลังจากสอนภาษาไทยนักเรียนชั้น ม.3  เสร็จ  ก็ลงมาทำงานต่อที่ห้องสมุด ช่วงพักกลางวัน นักเรียน

เริ่มทยอยเดินลงมา  เพื่อไปรับประทานอาหาร  ซึ่งทุกคนต้องเดินผ่านห้องสมุด  เจ้าพวกสามช่า      

ช่า1      รูปร่างอวบอ้วน  หน้าตาเปล่งปลั่ง  ยิ้มระรื่น อารมณ์ดีทั้งวัน     พูดเสียงดัง

ช่า 2      ตัวเล็ก ๆ   ผิวขาว   หน้าใส  ตาใส  หัวเราะระรื่น  ไม่ทุกข์ไม่ร้อน

ช่า 3      ผิวดำ  ยิ้มยิงฟันใส่ครูทุกคน   ทุกวัน   หน้าบาน   นานๆถึงจะหน้าหุบสักที

            ทั้งสามเป็นนักเรียนชายชั้น  ม. 3  ที่เรียก 3  ช่า  เพราะทั้งสามคน  อารมณ์ดีมาก   เวลาพูดกับครู  จะไม่เคย

สงบนิ่งเลย  จะโยกตัวไปทางซ้ายที   ไปทางขวาที   หรือไม่ก็เดินไป เดินมา ให้ครูเวียนหัวเล่น    ทั้งสามคนเปิด

ประตูห้องสมุด  โผล่เข้ามาเฉพาะหน้า  ทั้งสามช่ายิ้มมีเลศนัย   แล้วพูดพร้อมกันว่า “ครูครับบางระจันไปทางไหน” 

                ฉันไม่ทันนึกเอะใจก็เลยถามว่า “จะไปทำไม  ใครอยู่บางระจันละจ้ะ”

“ ฮ่า  ฮ่า ฮ่า”     เจ้าพวกสามช่าหัวเราะพร้อมกันอย่างนี้จริงๆ    “ก็บรรพบุรุษเราไงครู    ครูเพิ่งสอนให้เราเจริญรอย

ตามวีรบุรุษผู้กล้า   ห้ามเดินตกหลุม  ตกท่อ (ทำตัวไม่ดี)    ก็เลยมาหาทางไปบางระจันครับ”   

                  ดูซิ  ช่างคิดได้  แต่ก็คิดดีนะ   (ตั้งใจมากวนอารมณ์ครูว่างั้นเถอะ)   

“เข้ามาเลย  นั่นทางไปบางระจัน   เดินตรงเข้าไปให้สุดห้องสมุด    ขวามือ  ชั้นที่เขียนว่า    หมวด  900   ภูมิศาสตร์-

ประวัติศาสตร์นั่นแหละ   หาวีรบุรุษจากบางระจันมาให้ครูดูสักคนละเล่มซิ ”    

                    เจ้าพวกสามช่าอิดออด   โดยเฉพาะเจ้าช่า 3   บ่นพึมพำ   “บอกแล้ว  อย่ามากวนครู  ต้องโดนอ่าน

หนังสือแน่ๆเลย”     

                      สายไปเสียแล้วล่ะ   เจ้าช่าเอย   ฉันอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ   ขำที่หน้าระรื่น   ชักจะย่นยู่ยี่    ฉันเลย

สำทับ       “ เข้ามาเดี๋ยวนี้   มาหาทางไปบางระจันให้เจอเชียว”   

                     เจ้าสามช่าเดินเข้าไปกองรวมกันที่ชั้นหนังสือ   หมวด   900    สักพักก็ได้ยินเสียง   “ มีการ์ตูนด้วย ”  

 “  น่าอ่านไหม  ”    “  เล่มนี้บางดี”

                    แล้ววันนั้นเจ้าพวก  3    ช่าก็แพ้ครู     ทั้งสามคนยืมหนังสือเกี่ยวกับศึกบางระจัน ไปคนละเล่ม 

(โดยไม่ได้บังคับฝืนใจ)   แม้จะเป็นหนังสือการ์ตูนเล่มบางๆ    ไม่ใช่หนังสือตำราวิชาการเล่มใหญ่   แต่ฉันก็พอใจ

และมีความสุข  โชคดีที่ห้องสมุดมีหนังสือให้เจ้าสามช่าได้เลือก    โตขึ้นครูหวังว่าเธอคงอ่านเล่มใหญ่กว่านี้นะ

…………………………………………………………………………

  • ครูก็เหมือนเธอเจ้าสามช่า … สำนวนภาษาอารมณ์ … มักพางานเขียนของครูออกแนวต้องบีบคั้น (หาสาระ)ทุกที

…………………………………………………………………

อัมพร  ทานประสิทธิ์

จันทร์   28   กุมภาพันธ์  2554