สิ่งที่แตกต่างระหว่างกรอบคุณวุฒิชาติ (NQF) กับกรอบคุณวุฒิแห่งชาติ (TQF) คือ กรอบคุณวุฒิของไทย (TQF) กำหนดรายละเอียดมากจนเป็นการทำงานธุรการด้านการศึกษา โดยกรอบมาตรฐานคุณวุฒิไทยมีเอกสารที่ต้องจัดทำมากถึง 7 แบบ เรียกว่า มคอ.1 ถึง มคอ.7 เป็นการเพิ่มภาระให้อาจารย์ผู้สอน นอกจากนั้นยังกำหนดกรอบจนหลักสูตรขาดความหลากหลายและแตกต่าง ทำให้คนไทยทั้งประเทศที่เรียนในแต่ละสาขาเกือบจะเป็นพิมพ์เดียวกันทั้งหมด
             กรอบมาตรฐานคุณวุฒิ (TQF) ที่นอกจากไม่สร้างสรรค์แล้วยังเป็นการทำลาย คือ กรอบมาตรฐานคุณวุฒิสาขาครุศาสตร์/ศึกษาศาสตร์ หลักสูตรปริญญาตรี 5 ปี ที่สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา จะประกาศใช้บังคับ มีประเด็นสำคัญ คือ
             “การจัดการเรียนการสอนวิชาเอกเดี่ยวที่เตรียมผู้จะไปเป็นครูระดับมัธยมศึกษาตอนต้น/ตอนปลาย : ต้องกำหนดให้ชัดเจนว่า นักศึกษาจะต้องเรียนวิชาเอกจากคณะที่เปิดสอนสาขาวิชาหลักนั้น หรือสอนโดยคณาจารย์ที่มีคุณวุฒิปริญญาเอก หรือดำรงตำแหน่งไม่ต่ำกว่า รองศาสตราจารย์ ในสาขาวิชาหลักและมีผลงานทางวิชาการเป็นที่ประจักษ์อย่างต่อเนื่องในสาขาวิชาหลักนั้น ทั้งนี้ เพื่อให้มีการเรียนรู้เนื้อหาสาระที่เข้มข้นอยู่ในสิ่งแวดล้อม/บรรยากาศที่มีลักษณะและธรรมชาติที่เป็นพลวัต ทำให้ผู้เรียนเกิดการรับรู้การเปลี่ยนแปลงของศาสตร์ในวิชาเอกนั้นได้อย่างรวดเร็ว สามารถปรับตัว เกิดจิตใฝ่รู้ (inquiry mind) สามารถคิดวิเคราะห์ แก้ปัญหา ติดตามความก้าวหน้าของศาสตร์นั้นได้และเกิดความคิดสร้างสรรค์"
              ทั้งนี้ การจัดการเรียนการสอนวิชาเอกจะต้องไม่ใช้งบประมาณ เพื่อสร้างห้องปฏิบัติการและการจัดหาคณาจารย์ที่มีคุณวุฒิปริญญาเอก หรือตำแหน่งรองศาสตราจารย์ในสาขาวิชาเอกดังกล่าวเพิ่มในคณะครุศาสตร์/ศึกษาศาสตร์ ทั้งนี้ เพื่อมิให้เกิดความซ้ำซ้อนกับคณะสาขาวิชาหลักนั้นๆ”