เมื่อสมัยที่ยังอยู่ที่บ้านตรอกคานเรือ คุณพ่อทำงานให้กับคุณตา เป็นเซลส์ขายข้าวสาร ส่วนคุณแม่ก็ช่วยทำบัญชี เพราะได้รับความไว้วางใจจากคุณตาในเรื่องความละเอียดและความซื่อสัตย์ จำได้ว่า ในช่วงนั้น ผมยังเรียนอยู่ชั้นประถมปีที่ 6 คุณแม่มักจะฝึกให้ผมเขียนใบเสร็จรับเงินของบริษัท และสรุปรายรับก่อนที่ท่านจะตรวจสอบอีกที ผมคิดว่าได้เรียนรู้การใช้เครื่องคิดเลขก็ตอนนี้เอง จำได้ว่ารู้สึกตื่นเต้นและสนุกกับการใช้เครื่องคิดเลขมาก และในเวลาต่อมา ก็ได้หัดใช้ลูกคิดแบบพื้นฐาน ซึ่งก็เป็นประสบการณ์ที่มีค่า
เมื่อคราวที่กรมการค้าภายในขอให้บริษัทของคุณตาออกร้านจำหน่ายข้าวสารในราคาถูก คุณแม่ได้รับมอบหมายให้ไปประจำที่เต้นท์ที่คุรุสภา ผมได้ติดตามคุณแม่ไปทุกวันเพราะอยู่ในช่วงปิดเทอมพอดี นี่ก็เป็นอีกครั้งที่ผมได้หัดตวงข้าวสารใส่ถุงให้ได้ 1 กก. 2 กก. ฯลฯ ดีใจทุกครั้งที่มีลูกค้า ผมได้รู้จักกับเพื่อนๆ ร้านค้าที่อยู่ข้างเคียงกัน รู้สึกภูมิใจว่าตนเองได้ทำงาน ทำประโยชน์เป็นเรื่องเป็นราวเหมือนผู้ใหญ่
ตอนช่วงฤดูกาลเสียภาษีเงินได้ คุณแม่ก็จะสอนให้ผมกรอกแบบฟอร์ม ภงด. แรกๆ ก็ไปนั่งให้พี่ๆ ที่กรมสรรพากรช่วยแนะนำให้ หากมีจุดใดไม่เข้าใจ คุณแม่ก็จะให้ผมเดินไปถามน้าๆ เจ้าหน้าที่ด้วยตนเอง หลายคนคงจะแปลกใจไม่น้อยที่เห็นเด็กอายุ 12 ปีมานั่งกรอกแบบฟอร์มเสียภาษี และยังคำนวณภาษีอย่างตั้งอกตั้งใจอีกด้วย
ชีวิตในช่วงประถมศึกษานี้เป็นช่วงที่ทำให้ผมมีความ "กล้า" ที่จะสื่อสารกับผู้อื่น ไม่กล้วที่จะถามผู้ใหญ่ และรู้จักคำว่า "ทำงาน" สิ่งละอันพันละน้อยที่คุณแม่เปิดโอกาสให้ผมได้ฝึก ได้ลอง ไม่ว่าจะถูกหรือผิด พร้อมทั้งอดทนรอคอยไม่ว่าผมจะใช้เวลานานสักเพียงใด ได้ซึมซาบเข้าอยู่ในตัวผม กลายเป็นประสบการณ์อันทรงค่าที่ทำให้ผมสามารถทำหลายสิ่งหลายอย่างได้ในวันนี้
เด็กๆ ทุกคนต้องการ "โอกาส" และต้องการความไว้ใจจากผู้ใหญ่ โอกาสคือเวลาที่เขาจะได้เรียนรู้ พ่อแม่บางคนอาจเผลอปิดโอกาสของเด็กๆ ด้วยความกลัว หรือด้วยความเป็นห่วง โดยใช้ประสบการณ์เก่าของตนมาคิด
บางครั้งผู้ใหญ่อาจต้อง "ไว้ใจ" และให้เด็กได้ "ลองผิด ลองถูก" ดูบ้างในยามที่เหมาะสม ความภาคภูมิใจเล็กๆ เหล่านี้จะช่วยหล่อเลี้ยง กระบวนการพัฒนาของเด็กได้อย่างน่ามหัศจรรย์
ขอบคุณแทนคุณแม่ครับ