เรื่องเล่า ความเพอเพียง
เศรษฐีผู้หนึ่งแสนจะภาคภูมิใจที่ลูกชายวัย 5 ขวบของเขา
กำลังจะได้เข้าเรียนในโรงเรียนชื่อดัง...................
โดยส่วนตัวของเขาก็อยากจะสอนลูกชาย ให้รู้จักกับชีวิตจริง
ควบคู่กับการสอนทฤษฎีในโรงเรียน...
เขาจึงพาลูกชายไปเยี่ยมครอบครัวชาวนา
ครอบครัวหนึ่ง...และพักอยู่กับชาวนา...
เป็นเวลา 1 วัน 1 คืน เมื่อลูกชายกลับถึง
คฤหาสของเขาในวันต่อมา
มหาเศรษฐีก็ถามลูกชายว่าได้อะไรบ้าง
จากการไปพักแรมกับชาวนาผู้ยากจน
ลูกชายตอบคำถามผู้เป็นบิดาว่า...
*ชาวนามีที่ทำงานเป็นท้องนาที่กว้างใหญ่
ในขณะที่พ่อมีเพียงห้องสี่เหลี่ยม ที่ว่ากว้าง
แต่ก็ยังน้อยกว่าห้องทำงานของชาวนา
อาหารที่ชาวนารับประทาน สามารถหาได้ตลอดเวลา
รอบ ๆ บริเวณบ้าน โดยไม่ต้องซื้อหา
ในขณะที่บ้านของเรามีแค่ตู้เย็นเท่านั้นที่เป็นที่เก็บอาหาร
เวลารับประทานอาหาร ก็มีเพื่อนคุยพร้อมหน้า พร้อมตา พ่อ แม่ ลูก
ในขณะที่ตัวเองก็ต้องทานอาหารกับโต๊ะที่ยาวเกือบสิบเมตร
และมีเก้าอี้ว่างเปล่าทั้งสองด้านลูกชาวนา.....ที่ซ้อนท้ายจักรยานพ่อของเขา
ต้องกอดเอวพ่อให้แน่น.....เพื่อจะได้ไม่ตกจากจักรยาน
แต่เขาต้องนั่งรถที่ใหญ่โต.....อยู่ข้างหลังเพียงลำพัง
โดยมีคนขับรถพาไปทุกที่.....
ชาวนามีแสงจันทร์ส่องสว่างเป็นโคมไฟตลอดเวลา.....
ในเวลากลางคืนโดยไม่ขาดแคลน
แต่เขาก็มีแสงจากโคมไฟ.....ที่ต้องซื้อด้วยเงิน
ลูกชาวนาได้มีเพื่อนเล่น เป็น วัว ควาย สุนัข แมว ไก่
จิ้งหรีด หิ้งห้อย นับร้อยพันแต่เขาเองกลับไม่มีใครเลย
เขาขอบคุณพ่อที่ทำให้เขารู้คำตอบว่า....จริง ๆ แล้ว “ เรายากจนกว่าชาวนามาก ”
“ ความพอเพียง ”ไม่ได้ยกระดับฐานะ แต่ยกระดับจิตใจเรา
…..สิ่งนั้นไม่ได้ช่วยให้เรารวยเร็วขึ้น หรืออย่างไร.....
เพียงแต่.....ช่วยให้เรารู้จักความสบายแท้จริง......ที่เงินหาซื้อไม่ได้
หากทุกคนมองเห็นความจริงได้เหมือนลูกเศรษฐีเราอาจจะอยู่ได้โดย อาศัยหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง จะทำให้เรามีความสุขได้
