ชีวิตที่เมืองลาว : เพื่อนใหม่...

เมื่อวานนี้ช่วงเช้า (21 กุมภาพันธ์ 2554) หลังจากที่เดินกลับจากตลาด ก็ได้เห็นผู้ชายสองคนขี่รถมอเตอร์ไซด์เข้ามาพร้อมกับพูดว่า "เอาไอ้น้อยมาฝัง..."

ข้าพเจ้าเห็นผู้ชายสองคนนั้นถือกล่องใส่พัสดุขนาดประมาณ 1 ฟุต มา 1 ใบ ตอนแรกข้าพเจ้าฟังไม่ค่อยถนัดนักและแปลความหมายของคำที่เขาพูดไม่ออก ในใจตอนนั้นคิดว่าคงจะเป็นตัวอะไรสักอย่างที่บ้านเขาตาย แต่สุดท้ายฟังไปฟังมาก็เข้าได้ใจว่าเป็น "คน"

เมื่อข้าพเจ้าพยายามจับใจความบทสนทนาระหว่างช่างกับผู้ชายสองคนนั้นก็พอสรุปความได้ว่าเป็น "เด็กเกิดใหม่" ซึ่งเกิดที่อีกบ้านหนึ่ง พอเกิดแล้วตอนนั่งรถกลับบ้านนั้น "หนาว" เด็กจึงตาย...

ครั้นได้ทราบความว่าเป็น "คน" แล้ว ก็มีคนซึ่งยังเป็น "คน" ถามข้าพเจ้าว่าจะให้ฝังไว้ตรงไหน ข้าพเจ้าจึงตอบว่าให้ไปฝังไว้หน้าที่พักของข้าพเจ้า จะได้อยู่เป็น "เพื่อน" กัน

ดังนั้น ผู้ชายสองคนนั้นจึงไปหยิบจอบมาแล้วก็รีบขุดหลุมกัน จั้ก จั้ก จั้ก เมื่อข้าพเจ้าเห็น "ช่างชำนาญ" ซึ่งเป็นช่างที่มาช่วยก่อเตาเผาศพโดยเดินทางมาพร้อมกับ "ช่างลอ" เดินผ่านมาทางที่พักของข้าพเจ้า จึงเรียกมาเพื่อ "ทำบุญใหญ่"

ตอนแรกช่างชำนาญเดินมาก็ถามว่า "ขุดหลุมปลูกที่พักกันเหรอ"

เมื่อข้าพเจ้าชี้แจงบอกว่ามีเด็กเสียชีวิต แล้วถามต่อว่า "กลัวไหม...?" ถ้าไม่กลัวก็จะให้ช่วยขุด

ช่างชำนาญตอบว่าไม่กลัว แล้วก็ขอโอกาสต่อผู้ชายสองคนนั้นว่าขอทำบุญบ้าง

บุญในวันนี้คือการได้เห็นความจริงซึ่งเป็น "สัจธรรม" ของชีวิต

มีเด็กน้อยหลายคนมายืนดูการขุด การฝังศพเด็กทารกในครั้งนี้

เมื่อขุดหลุมเสร็จ ผู้ชายสองคนนั้นก็ทำท่าจะเอากล่องลงไปฝังในหลุม เราก็ถามว่า "หัวอยู่ทางไหน...?" เขาทำท่าคิดอยู่ซักพัก แต่ก็เหมือนว่าจำไม่ได้ ข้าพเจ้าก็เลยบอกว่า "เปิดดูซี่"

ตอนแรกเขาดูเหมือนว่าจะไม่กล้าดูกัน แต่สุดท้ายทุกคนก็ได้เห็นร่างเล็ก ๆ ของเด็กน้อยมีผ้าสีขาวห่มร่างกายที่ไร้ลมหายใจอยู่ในกล่องน้อย ๆ ใบนั้น...

ช่างชำนาญ ผู้ใหญ่ผู้ซึ่งเคยผ่านชีวิตมามาก ครั้งนี้ได้เข้ามาพักนอนในป่าช้าด้วยกัน พร้อมทั้งได้ขุดหลุมฝังร่างของเด็กทารกเกิดใหม่ด้วยกัน เขาคงได้รับ "สัจธรรม" ของชีวิต "ร่วมกัน..."

Large_1701201110

 

ใบไม้ที่ร่วงหล่นจากนั้น ไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นใบแก่ที่แห้งเหี่ยวเสมอไป

ใบไม้น้อย ๆ ที่เพิ่งผลิบานออกจากกิ่ง จากก้านเมื่อครั้นที่มีพายุโหมกระหน่ำใบไม้น้อย ๆ นั้นก็สามารถหลุดร่วงจากต้นแม่ได้เช่นกัน

ชีวิตของเรานั้นจะสิ้นสุดลงเมื่อใด ใครเล่าจะสามารถล่วงรู้ได้ ใครเล่าจะสามารถล่วงรู้ถึงความตายแม้นพรุ่งนี้...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Baby R2R



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

  สัพเพสัตตา,   สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง,

  มะรันติ จ,      ย่อมตายด้วย,

  มะริสุ จ,       ตายแล้วด้วย,

  มะริสสเร,     จักตายด้วย,

  ตะเถวาหัง มะริสสามิ,   เราจักตายอย่างนั้นด้วย,

  นัตถิ เม เอตถะสังสะโย,  ความสงสัยในเรื่องตายนั้นไม่มีแก่เราเลยฯ

                        

                                    เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ขออุทิศบุญแด่ผู้จากไป

หมายเลขบันทึก

427663

เขียน

22 Feb 2011 @ 06:13
()

แก้ไข

11 Dec 2012 @ 13:37
()

สัญญาอนุญาต

ไม่สงวนสิทธิ์ใดๆ
ดอกไม้: 4, ความเห็น: 2, อ่าน: คลิก