มองลั่นทมเดียวดายริมชายหาด
“หาดหัวหิน2554”
มองลั่นทมเดียวดายริมชายหาด
มีคลื่นสาดรอยทรายหลายหลายหน
เห็นสีฟ้าทาสีน้ำงามน่ายล
เหลียวหาคนบางครั้งยังไม่มา
ในความเงียบสงบงันอันน่าเหงา
เหม่อมองเงาแมกไม้แต่ไร้ป่า
เห็นบ้านเรือนเรียงรายสุดสายตา
มีร้านค้าอาหารให้ทานแทน
เย็นสายลมพรมพลิ้วริ้วสายน้ำ
เช้าจรดค่ำย่ำเย็นเป็นสุขแสน
นักท่องเที่ยวเดินทางมาต่างแดน
ต่างควงแขนคู่รักมาพักนอน
มารับลมชมฟ้ามองหาคลื่น
หลับแล้วตื่นชื่นนักมาพักผ่อน
นั่งชมฟ้าสายัณห์ตะวันรอน
สุรีย์จรลับลงคงหมดแรง
บ้างเดินหาอาหารวันโหยหิว
บ้างชมวิวทิววิถีมีหลายแห่ง
แขกจีนไทยฝรั่งชวามาสำแดง
บ้างแสวงหาสิ่งใดยังไม่รู้
หาดหัวหินวันนี้มีหลายอย่าง
ที่เปิดกว้างกึกก้องเกินร้องกู่
แฝงเล่ห์กลมนตราเรียกมาดู
อาจชื่นชูเฉยชาหรือน่าชัง
โสภณ เปียสนิท
39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ 77110
แม้เงียบเหงาแต่ไม่เศร้าถ้าเราแกร่ง
แม้ลมแรงแฝงด้วยคลื่นนับหมื่นหน
แม้เดียวดายข้างกายไร้ผู้คน
ก็จะทนอยู่ที่นี่ถ้ามีเธอ ( เฮ้อ จบจนได้) อิอิ อาจารย์โปรดอย่าถือสานะคะมือใหม่หัดเขียนค่ะ
@@@หาดหัวหินปีนี้หรือปีก่อน
ยังอาวรณ์ถึงความหลังอย่างหลงใหล
มนต์เสน่ห์หัวหินไม่เหมือนใคร
ถ้าได้ไปจะงวยงงคง(ต้อง)ย้อนคืน@@@
จากบันทึก ไต้หวัน
อ.ครับ ดูแล้วก็ได้ข้อคิดว่า ...
เพราะไม่มี จึงทำให้มีได้ เพราะมีแล้ว จึงทำให้หมดได้ครับ(ประมาท)
ดูรูปแล้วคิดถึงบ้านครับ ผมชอบขึ้นไปชมวิวบนเขาตะเกียบครับ
แต่ระหว่างทะเล กับทุ่งนา ผมชอบอย่างหลังมากกว่าครับ
ชอบทั้งคำและภาพค่ะอาจารย์โสภณ
และ...ชอบที่คุณยายเขียน ทำให้อยากไปนอนฟังเสียงคลื่นซะแล้วสิคะ
แม้เงียบเหงาแต่ไม่เศร้าถ้าเราแกร่ง
แม้ลมแรงแฝงด้วยคลื่นนับหมื่นหน
แม้เดียวดายข้างกายไร้ผู้คน
ก็จะทนอยู่ที่นี่ถ้ามีเธอ
สวัสดีค่ะชอบมากเลยค่ะเป็นนักเขียนตีพิมพ์ได้เลยค่ะจะรออ่านผลงานของ อจ. เป็นกำลังใจให้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะที่เข้ามาให้กำลังใจ ดูแลสุขภาพด้วยค่ะ..
"หาดหัวหินถิ่นนี้มีมนต์ขลัง
เคยมานั่งแล"หวัน" วันฟ้าใส
คนพลุกพล่านเดินกันทั้งเทศไทย
วันนี้ใยไร้ผู้คนมายลหาด"......
สวัสดีค่ะอาจารย์โสภณ
มาเดินชมหาดหัวหิน ชอบไอเดียชั้นวาง ห้องน้ำจัง
มาส่งความระลึกถึง บทกลอนไพเราะค่ะ
ขอบคุณที่แวะมา
ขอบคุณอีกคราที่ชื่นชม
นักกลอนที่นิยม
มาชื่นชมจึงยินดี
หวานนักบทกวีที่ยายเขียน
จึงพากเพียรอ่านได้ตั้งหลายหน
แม้หัวหินห่างไกลไร้ผู้คน
"คุณยายทน" อยู่ได้ไกล "เถียงนา" เอย อิอิ
สวัสดีค่ะ
และเข้ามาอ่านรวมรสบทกวีค่ะ...อย่างไรก็ตามนะคะ..หัวหินไม่สิ้นมนต์ขลัง...หรอกนะคะ
นีนาถไปประชุมที่หัวหินตอนปี 2532 ค่ะ....กระเป๋าฉีก...เบี้ยเลี้ยงหมด เพราะซื้อผ้าโขมพัสต์เยอะมาก....ยังมีเสื้อผ้าโขมพัสต์อีกหนึ่งตัวเอาไปใส่ที่อเมริกาด้วย(ที่ยังเหลือเพราะใส่ปีละ 1 ครั้ง ตอนคริสตมาสค่ะ...สีคริสตมาสแดง+เขียว) ถ้ามีวาสนาจะกลับไปเยือนหัวหินอีกค่ะ...
สวัสดีค่ะ คุณโสภณ
ภาพสวย กลอนไพเราะ ชอบๆค่ะ
ภาพสวย กลอนไพเราะ ขอบคุณที่แบ่งปันค่ะ
เรียกว่า หัวหินแห่งความหลัง น่าจะได้จริงไหมครับ
ทราบมาว่าที่ไต้หวันที่มีน้อย
จึงจำเป็นต้องใช้ที่ให้คุ้มค่า
แม้ที่เล็กน้อยก็ปลูกต้นไม้ใบข้าวกันทุกซอกทุกมุม
ข้อนี้น่าจะเป็นจริงนะครับ
แสดงว่าชอบกวีหวาน น้ำตาลอายนะครับ
คุณยายแอบยิ้มอยู่นานแล้วนะนี่
ขอบคุณที่ชม
ถือว่าเป็นเกียรติอย่างที่จะรออ่าน
ขอบคุณที่แวะมา
แถมฝากกวีไพเราะไว้ดูต่างหน้าเสียด้วย