ตื่นเช้าอีกวัน...หลังจากเมื่อคืนเข้านอนดึกพอสมควร มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องทำ จากภารกิจที่ควรทำ อีกทั้งหากมีเวลาก็จะใช้เวลาแห่งการทบทวนตนเอง กับสิ่งหรือเรื่องที่ผ่านมา กระทบแห่งอารมณ์และชีวิต กว่าเราจะผ่านมาได้จนถึงทุกวันนี้ เราต้องกระทบต่อสิ่งต่างๆ ที่ก่อให้เกิดอารมณ์มากมายหลากหลายอารมณ์ รวมไปจนถึงความกดดันต่างๆ ที่ประเดประดังเข้ามา จนบางครั้งก็ให้รู้สึกทดท้อในชีวิต และบางครั้งก็เหนื่อยแสนสาหัสกว่าจะพาตนผ่านพ้นความรู้สึกต่างๆ เหล่านั้นมาได้

       พยายามถามตนเองนะว่า เรามีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร และในแต่วันนั้นเราดำเนินไปมีเป้าหมายอะไร สุดท้ายแล้วชีวิตนั้นต้องการอะไรกันแน่ และเมื่อตายแล้วเราหายไปไหน...ดิฉันเคยใช้เวลากับความคิดต่างๆ เหล่านี้นานพอควร และทุกวันนี้ความสงสัยและคำถามเหล่านี้ก็แวะเวียนมาอีกครั้ง ให้ต้องทบทวน ไม่ว่าจะพยายามถามตนอย่างไร คำตอบที่ได้ก็เป็นเพียงแค่คำตอบที่เราพยายามจะตอบตนเอง หารู้ไม่ว่าจะใช่คำตอบที่แท้จริงของชีวิตหรือไม่...

       อย่างไรก็ตามแม้ว่าจะมีสิ่งมากระทบต่ออารมณ์และจิตใจ แต่สิ่งหนึ่งที่ตนเองไม่เคยละเลย คือ หน้าที่ ที่ตนพึงกระทำต่อตนเองและความรับผิดชอบ นั่นอาจเป็นสิ่งหนึ่งที่สามารถนำมาเป็นคำตอบแก่ตนเองได้ว่า เรามีชีวิตไปเพื่ออะไร "เพื่อทำหน้าที่ที่พึงทำแห่งการมีชีวิตอยู่" ก็อาจเป็นไปได้ว่าน่าจะใช่...เพราะเวลาทำงาน คือ เวลาที่ดิฉันรู้สึกมีความสุขและสบายใจที่สุด แม้จะพบปัญหาและอุปสรรคในงาน แต่ก็ไม่เคยที่จะรู้สึกทดท้อใจมากเท่าไร และก็สามารถผ่านไปได้

       ณ วันนี้สิ่งที่ตนพยายามทำ เมื่อรู้สึกถึงอารมณ์บางอย่างที่ก่อให้เราเกิดความรู้สึกว่า...ไม่สบายใจ คือ การใช้ความนิ่งและเผชิญต่อความรู้สึกนั้น อย่างสงบ หากจะปวดก็ปวด...หากเจ็บก็รับรู้ว่าเจ็บ...ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในตัว เกิดอยู่กับเราไม่นานสักพักก็จะหายไป แม้บางครั้งจะกลับมาอีกเราก็เตรียมให้พร้อมที่จะเผชิญกับความรู้สึกนั้นให้ได้...