พี่จิตบอกว่ามีเทคนิคการเลี้ยงเจ้าด่างให้มันดุ คือให้มันกินน้ำตาล

     มีวันหนึ่งผมไปหาเจ้าด่าง (แทนที่ที่จะไปหาพี่ทองและพี่จิต) นั่งคุยกันกับพี่ทองที่แคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน พี่จิตบอกว่ามีเทคนิคการเลี้ยงเจ้าด่างให้มันดุ คือให้มันกินน้ำตาล ผมก็ฟังแบบเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง พี่จิตก็ตักกล้วยบวชชีมาให้ผมและพี่ทองคนละถ้วย กินกันไป พูดหยอกเล่นกันไป จนได้เวลาเย็น พี่ทองเลยไปรดน้ำที่แปลงผักซึ่งปลูกไว้กินเอง 2-3 แปลง เป็นผักบุ้งบ้าง คะน้าบ้าง บวบก็มี และอีกหลาย ๆ อย่าง อย่างละเล็กละน้อย เหลือผมกับพี่จิตและเจ้าด่างที่แคร่ตัวเดิม

     ผมถามว่าที่พี่จิตบอกเรื่องให้เจ้าด่างกินน้ำตาลแล้วดุว่าจริงไหม พี่จิตก็บอกว่าให้กินจริงและจะได้ผลจริงเพราะน้ำตาลไหม ไม่ทราบเหมือนกัน รู้แต่ว่าเจ้าด่างมันดุอยู่แล้ว หากแต่มาสังเกตที่พี่ทองดีกว่า เพราะพี่ก็ให้พี่ทองกินหวานเยอะเหมือนกัน อันนี้เพราะพี่ทองแกชอบอาหารที่หวานนำ พี่สังเกตว่าดุขึ้นทุกวันเลย ผมฟังแล้วแอบขำ แต่ด้วยตามประสาเด็ก ๆ ก็เลยคิดต่อไปว่า กลับบ้านแล้วผมจะกินน้ำตาลมั่ง จะได้ดุ ๆ เหมือนพี่ทอง ที่สำคัญจะได้มีแฟนสวย ๆ เหมือนพี่จิต

     ถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยทราบว่ากินน้ำตาลเข้าไปเยอะ เลยดูดุ หรือเป็นเพราะอย่างอื่น หมายถึงหน้าตามันให้เองโดยธรรมชาติทั้งพี่ทองและผม (ฮา)

         หากต้องการอ่านทุกตอนก่อนหน้าใช้ป้าย (Tag) เจ้าด่าง คลิ้กเข้าไปครับ