หลังเลิกงานอันแสนยาวนาน ฉันเดินมาด้วยใจห่อเหี่ยว เกิดคำถามมากมายขึ้นอยู่ในใจ ว่าทำไม? ฉันไม่มีเงิน 10 ล้าน ฉันจะได้ไม่ต้องทำงานที่แสนทรหดสักที  ฉันเหนื่อยเหลือเกิน  ฉันมองไปเห็นบทความคำสอนโดยท่าน ว.วชิรเมธี  ว่า "ถ้าเรานิยามความสุขนั้นอยู่กับปริมาณของวัตถุมากที่สุดคิดว่าจะมีความสุข  ถ้าเรานิยามอย่างนี้  ความสุขจะกลายเป็นเรื่องส่วนน้อยของคนประเทศนี้  ใครมีวัตถุในครอบครองมากกว่าเราก็คิดกันว่าคนคนนั้นต้องมีความสุขมากกว่า  แต่ถ้าใจเราพอนั้นแม้สิ่งนั้่นจะเป็นเพียงสิ่งที่เล็กน้อยที่สุด แต่มันอาจให้ความสุขที่มีปริมาณที่ใหญ่ที่สุดก็เป็นได้ ฉะนั้นความสุขไม่ได้ขึ้นอยู่กับขนาดของวัตถุที่เราครอบครอง ความสุขไม่ได้ขึ้นอยู่กับปริมาณของวัตถุ  ความสุขอยู่ตรงใหน? เราละเมียดละมัยที่จะมองหาไหม? ทุกๆมุมของโลกนี้ล้วนแล้วแต่มีความสุขแฝงตัวอยู่ทุกหนทุกแห่ง  แต่.....การมองเห็นความสุขของคนอื่นไม่สำคัญ  สำคัญอยู่ที่ว่าเรามองเห็นความสุขที่ตัวเราไหม ?  ความสุขที่แท้จริงนั้น จะต้องเกิดจากการก้าวขึ้นมาพ้นจากการเปรียบเทียบคนอื่น  ถ้าเรามีความสุขกับสิ่งนั้นหรือเรื่องนั้น  นั่นแหละจะทำให้เรารู้จักพอ  ใจที่รู้จักพอนั่นแหละเป็นใจที่มีความสุข"  ตอนนี้ใจฉันรู้สึกสงบลง  มองเห็นสัจธรรม มองเห็นความสุขที่เกิดขึันแล้ว และในตอนนี้ฉันมีความสุขมากที่ได้ใช้ชีวิตในแบบของฉัน.....