คนชอบรอ ย่อมต้องรอ...อย่างเลื่อนลอย
1. สุดท้าย ปลายทาง ที่สร้างฝัน ปลายทางนั้น อยู่ที่ใด ไม่อาจเฉลย
อาจแวะลง ข้างทาง อย่างที่เคย หรืออาจหยุด นิ่งเฉย เพราะชินชา
2. เพราะใจ คือใจ มิใช่หิน เรื่องยลยิน ร้าย-ดี มากทีท่า
ย่อมกระทบ กระทั่ง ธรรมดา ย่อมหวั่นไหว บางครา เมื่อคราวท้อ
3. จึงสุดท้าย ปลายทาง มุ่งสร้างฝัน การดุ่มเดิน ด้นดั้น เพื่อไปต่อ
มีสำหรับ คนแกร่ง เข้มแข็งพอ คนชอบรอ ย่อมต้องรอ...อย่างเลื่อนลอย
-ปณิธิ ภูศรีเทศ-
(ภาพสีชอล์กเทียน:ถนนสายบ้านคลอง-ม.ราชภัฏพิบูลสงคราม/ปณิธิ)
จึงสุดท้าย ปลายทาง มุ่งสร้างฝัน การดุ่มเดิน ด้นดั้น เพื่อไปต่อ
*** ภาพประกอบพอไปได้ไหมคะอาจารย์***
แวะเวียนมาเยี่ยมมาอ่านเหมือนเคยครับ
เอาภาพสระน้ำบ้านผู้ใหญ่สมศักดิ์ เครือวัลย์มาชวนกันปลูกต้นไม้ให้ล้นโลกครับ
สวัสดีค่ะอาจารย์
มาชมภาพสวยๆและกลอนเพราะๆค่ะ ขอบคุณที่แบ่งปันค่ะ
การเดินทาง อาจมี ซึ่งขวากหนาม อาศัยความ ความตั้งใจ ไม่ท้อถอย
ก้าวถึงจุด ที่หวัง ตั้งตาคอย ใช้เวลา มากน้อย ด้วยอดทน
@@@คนอดทนต่อการรอไม่ท้อถอย
ย่อมต้องคอยอยู่บ้างอย่างสร้างฝัน
จนถึงจุดที่รอมาแล้วทันมัน
เมื่อวันนั้นมาถึงซึ่งเส้นชัย@@@
สวัสดีค่ะ...