10/02/54 เขียนในตอนที่นศพ.ปี4 เค้าสอบกัน ..เงียบมากๆ
การพัฒนาที่ดีคือการพัฒนาจากความเป็นเรา จากตัวตนของเรา หลายครั้งเลยที่สังเกตเห็นบรรดาผู้เชี่ยวชาญ หรือช่างฝีมือผู้มีประสบการณ์สูงนั้น ความเป็นสุดยอดนั้น อย่างหนึ่งเลยก็คือการเริ่มจากความถนัดของตน
ความชอบของตน ค่อยสยายปีกความสามารถออกไป จนทำให้สามารถดูแลตนเองได้และเลยไปจนถึงการช่วยเหลือผู้อื่น ช่วยเหลือสังคม
เคยได้ยินผู้ใหญ่ท่านหนึ่งพูดว่า 3 ปีหลังจากการเรียนจบหมอ 6 ปีนั้นสำคัญมาก มันคือการสั่งสมประสบการณ์ ตั้งแต่ก้าวพ้นจากการศึกษาในระบบ เข้าสู่ชีวิตจริงๆ
ถ้าเคยได้ยินได้ฟังมาบ้างท่านก็จะทราบว่า เรื่องราวในช่วงนี้ของคุณหมอน้อยๆ น่าสนใจ
โดยรวมสรุปได้ก็คือ มีความเค้นหัวจิตหัวใจมากที่สุดในชีวิตก็ว่าได้ (หากต้องการทราบรายละเอียดมีหนังสือหลายเล่มนะครับที่เล่าประสบการณ์ต่างๆ ไว้)
เมื่อได้เห็นแบบนี้ก็ได้มองมายังสิ่งที่ใกล้ตัว อย่างเช่นการเป็นช่างใหญ่นี่ก็เหมือนกัน หลายคนก็ได้ร่ำได้เรียนมาคล้ายๆ กัน ไม่ว่าจะจบทางมหาวิทยาลัยหรือทางอาชีวะ ในครั้งแรกก็ต้องล้มลุกคลุกคลานกัน ต้องมองหาหลักยึดกัน คนไหนได้ไปเริ่มในที่ๆ ดีก็ก้าวหน้า ในทางกลับกันถ้าไปเริ่มในที่ที่ไม่เหมาะสมก็จะกลายเป็นช่างใหญ่ในแบบที่เพื่อนพ้องน้องพี่ไม่อยากพึ่งพา(ทำของดีเสียหมด)
ที่พูดมาก็คือ การเป็นผู้ที่มีความรู้และสามารถทำงานได้จริง งานที่ประสบความสำเร็จนั้นจำเป็นต้องมีต้องถึงพร้อมในหลายๆ อย่าง และในการยืนในชีวิตจริงจำเป็นจะต้องความรู้ที่อัดแน่น ทักษะการทำ การคิดและทัศนคติเชิงบวกที่ดีเยี่ยม เราจึงจะผ่านไปเป็นคนที่หลายคนภูมิใจได้
