วันนี้หลังจากกลับจากไปทำวัตรเย็นที่วัดป่าบ้านตาดแล้วข้าพเจ้าได้มานั่งดูข่าวในทีวีเกี่ยวกับปัญหาไทย-กัมพูชา  แล้วได้นำมาวิเคราะห์ด้วยตัวเองหลายเรื่องโดยเฉพาะของการสูญเสียไม่ว่าจะเป็นการเสี่ยงต่อการสูญเสียดินแดน..เสียทหารกล้า..เสียมิตรภาพที่ประเทศเพื่อนบ้านควรมีต่อกัน..เสียใจต่อทุกสิ่งที่เกิด..เสียเวลา..(หลายโรงเรียนที่ปิดเรียน )เสียเลือดเสียเนื้อ..แต่คนไทยก็ไม่เคยทิ้งกันทั้งภาครัฐและเอกชนต่างส่งใจส่งของไปให้กับกลุ่มชาวบ้านที่อพยพที่ค่ายอพยพอำเภอกันทรลักษณ์..แล้วเราทำไมไม่หยุดทะเลาะกันเสียที่ (มอ๊บ) หรือว่าไม่เสียแต่มีแต่ได้...