ณ โต๊ะกินข้าวที่บ้านพักฯ ขอนแก่น
วันจันทร์ที่ ๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๔
กราบสวัสดีค่ะครู
วันนี้ติ๋วได้เรียนรู้ว่า “หากเราตั้งใจทำอะไรอุปสรรคที่ปรากฏขึ้นก็จะเป็นเรื่องธรรมดา หากมีความอดทนน้อมใจรับรู้ เรียนรู้กับสิ่งที่เกิดขึ้นก็ไม่มีอะไร เพราะทุกอย่างเดี๋ยวมันก็ผ่านไป รุ่งเช้าวันนี้ ตื่นมารู้สึกหนาวมากค่ะ ตื่นแล้วแต่เหมือนไม่ได้ตื่น รู้สึกว่า “นอนคิด หรือ ฝัน เหตุการณ์ดำเนินไปเรื่อยจึงรู้ตัวว่าฝัน” คล้ายการคิดอะไรสักอย่างมากกว่าฝันค่ะครู ลุกขึ้นมาอีกทีก็สายแล้ว ศีลข้อ ๔ ด่างพร้อยเพราะล่าช้ากับกิจวัตรแห่งตน ก้มลงกราบแล้วทำกิจวัตร แล้วก็ไปรดน้ำต้นไม้ และปลูกผักที่ซื้อไว้เมื่อเย็นวาน รับรู้และตั้งใจกับตนเองว่า “ห้ามสาย” และแล้วก็เกือบตกเส้น เช้านี้ไม่มีงานมากมายนัก มีเพียงการจัดการเรื่องเอกสาร และเขียนบันทึกที่ออกไปทำงาน เวลาที่เจอเพื่อนร่วมงานติ๋วจะมองเข้าไปที่ใจตนเองก่อน บางทีมันก็กลั้นลมหายใจค่ะ แล้วก็มีคำสอนของครูดังขึ้นมาเตือนสติว่า “คนเหล่านี้ไม่ใช่หรือที่เธอต้องดำรงอยู่ จงเรียนรู้คุณค่าในตัวคนเหล่านั้น ไม่ใช่เรียกร้องแต่จะให้เขามาเห็นคุณค่าในเรา” พอคำ ๆ นี้ปรากฏขึ้น ความรู้สึกอึดอัดที่กลั้นหายใจก็ผ่อนคลาย แล้วก็รายงานความคืบหน้าต่าง ๆ ยิ้มและรับรู้ไม่ว่า การแสดงออกของอีกฝ่ายจะเป็นเช่นไรก็เพียงรับรู้ พอพูดจบ เหมือนยิ้มกับตนเองได้ เป็นรางวัลแห่งสติ ในการทำงาน แม้บางอย่างยังไม่มีทางออกแต่เชื่อยู่ลึก ๆ ว่า “ทุกอย่างมันมีทางออกของตัวมันเอง” เหมือนที่ครูเคยสอนไว้ บ่าย ๆ นั่งเขียนบันทึกอยู่ถูก ผอ. เรียก ทีม ComMedSci เข้าไปสอบถาม ตอนแรกแอบตื่นเต้นค่ะครู จึงหยุดดูลมหายใจแล้วก็เข้าไป ตลอดการประชุม มีหน้าที่เพียงฟัง แล้วก็ดูลมหายใจและดูใจตนเอง เหมือนมันนิ่งอยู่ข้างในเลยค่ะครู คำพูดของท่าน ผอ. เหมือนฟังบ้างไม่ฟังบ้าง แต่ก็พอจับประเด็นได้ แต่ลมหายใจชัดกับการที่คล้าย ๆ ตัวยุบ ๆ พอง ๆ ทั้งร่างกายสลับกับการหายใจเข้าออก ไม่แน่ใจว่าเป็นสภาวะหนีหรือเปล่าค่ะ แต่ก็เป็นสิ่งที่ปรากฏ ณ ตอนนั้น พอเลิกประชุม ก็หยุดทบทวนกับตนเอง เห็นความงามขึ้นมาว่า “หากเชื่อมั่นว่าสิ่งที่ทำอยู่ เป็นสิ่งที่ควรทำ ก็พึ่งทำอย่างตั้งใจ” พอเลิกงานจึงตรงดิ่งกลับบ้านแล้วไปวิ่งออกกำลังกาย ติ๋วได้เรียนรู้กับตนเองว่า “ลมหายใจเป็นที่พึ่งกับสิ่งที่มากระทบ โดยเฉพาะความคิดปรุงแต่งของตนเองค่ะ”
รักและเคารพครูค่ะ
ติ๋ว
ลูกศิษย์
ปล.วันนี้มาขอใช้เน็ตบ้านพี่อ้อค่ะ เพราะเน็ตที่บ้านมีปัญหาและตังค์ในมือถือก็หมด แต่เป้าหมายของวันนี้คือ ส่งจดหมายถึงครูค่ะ
ขอบคุณสำหรับบทความนี้ค่ะ
นีเองก็กลั้นใจ หายใจไม่คล่องเมื่อต้องเผชิญหน้าค่ะ