เสพทุกข์จนลืมสุข สุขก็แสนสั้น ทุกข์ทั้งนั้น ประดังตรม...
จากดินสู่ดิน
จากน้ำสู่ฟ้า
จากแกร่งผาสู่เศษธุลี
-ไม่มีอะไรแน่นอน-
ป่วยการใยกับการร้องไห้ที่ไร้ผล
แต่เอาเถอะ... ร้องเถิด จงร้องไป
ร้องไห้ ให้ปลดปล่อย
หยุดไห้แล้ว จงปลดปลง
-ไม่มีอะไรแน่นอน-
ความตายนั้นแน่นอน
สักว่าช้าหรือเร็ว
บัดนี้รู้การจาก
จงจำพรากความอาวรณ์
จงหลับจงพักผ่อน
สู่ชีวิต ตอนต่อไป
ปลดปลงหรือปลดเปลื้อง สิ้นแสนเรื่องธุระหา
ปลดปล่อยสู่สุดฟ้า ปล่อยเวลาให้ลืมมัน
ตายกันก็หมดทุกข์ ลืมแสนสุขที่ร่วมสันต์
หมดทุกสิ่งที่ร่วมกัน ช่างแสนสั้น... ชีวิตคน
ห่วงใดกับคนจาก เราต่างหากที่โศกสันต์
เสพทุกข์อยู่ทุกวัน ดันรักมันว่าสุขจริง
ชีวิตมนุษย์โลก แท้คือโศก โลกผีสิง
ใฝ่หาบ้าเหมือนลิง แล้วทุกสิ่ง ก็จากไป
นี่แหละมนุษย์!
