สี่ทุ่มสี่สิบห้านาทีของคืนวันที่ 26 ธันวาคม 2545

เวลาที่ผ่านเลย-1

โสภณ เปียสนิท 

......................................... 

                

                สี่ทุ่มสี่สิบห้านาทีของคืนวันที่ 26 ธันวาคม 2545 ผมเพิ่งกลับจากการร่วมสังสรรค์ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่กับเพื่อนร่วมราชมงคลวังไกลกังวล พรุ่งนี้วันที่ 27 เป็นวันทำงานวันสุดท้ายของปี ต่อจากวันพรุ่งนี้ผมตั้งใจว่าจะพาครอบครัวเล็ก ๆ เดินทางกลับไปร่วมวันขึ้นปีใหม่กับแม่ผู้บังเกิดเกล้า ที่บ้านเกิดเมืองกาญจนบุรี อันเป็นภารกิจแห่งความกตัญญูรู้คุณที่ผมตั้งใจทำมาทุกปี อยากจะเขียนบทความเรื่องนี้ให้เสร็จในคืนนี้เพื่อส่งโรงพิมพ์ล่วงหน้า

 

                หากมีใคร ๆ ถามว่า ปีใหม่คนควรมีความคิดอย่างไรบ้าง หรือ ทำอย่างไรบ้าง ถึงจะถูกต้องดีงาม ท่านจะตอบคำถามนี้อย่างไร?

 

                มีผู้ที่ช่างคิด และสนใจในเรื่องของชีวิตคนหนึ่งได้ตั้งคำถามนี้กับผม ระหว่างการสนทนาในบ่ายวันหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ ด้วยเหตุที่ไม่ได้คาดว่าจะได้รับคำถามเช่นนี้ในที่เฉพาะหน้า แม้จะมั่นใจว่าเป็นคำถามที่ตอบได้ไม่ยากโดยอิงอาศัยหลักการทางพระศาสนา แต่ในขณะนั้นผมอึ้ง นึกไม่ออกว่าจะตอบอย่างไรให้ได้ใจความที่ดีตามที่ใจอยากจะตอบ

 

                กลางดึกคืนนี้มีเวลาไตร่ตรองเรื่องนี้อีกครั้ง ผมมีเวลานานเท่าที่ต้องการ จึงขอเรียบเรียงความคิดออกมาเป็นลายลักษณ์อักษร เพื่อตอบคำถามของผู้ถามอีกครั้ง และให้คุณผู้อ่านได้รับรู้ บางทีอาจเป็นแนวทางที่เป็นประโยชน์ต่อแนวคิด วิถีทางแห่งการดำเนินชีวิต ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนทัศนะซึ่งกันและกัน

 

............................................................................................................

นำภาพแม่ หญิงเหล็กในชีวิตของผมมาประกอบไว้ ณ ที่นี้ด้วย.........