สัจธรรมข้อหนึ่งควรพึงคิด ไม่ยึดติดทำใจตนให้ว่าง ใช้ปัญญามองดูรู้ละวาง ใจสว่างใจย่อมเห็นความเป็นจริง
ดูเหมือนนิ่ง แต่ความจริงหานิ่งไม่
ดูเหมือนใกล้ แต่ไกลกว่า ที่ตาเห็น
ดูเหมือนงาม แต่ไม่งามตามที่เป็น
ดูเหมือนเย็น แต่รุ่มร้อนหลบซ่อนตัว
ร้อยแปดปวง มายาปรากฏอยู่
แบบอย่างมีให้ดู ให้เห็นทั่ว
ภาพกงจักร หลอนหลอก ว่าดอกบัว
ยวนเย้ายั่ว หัวใจให้หลงกล
หลายหลักคิด ทฤษฎีมีประกอบ
หลายคำตอบ ชัดแจ้งแจงเหตุผล
แต่ด้วยความ โลภหลง ของบางคน
จึงสับสน สิ้นคิดเพี้ยนผิดไป
ปรารถนา อันไม่มี ที่สิ้นสุด
มิอาจหยุด มิอาจกั้น ความหวั่นไหว
มอบศรัทธา หมดตัว หมดหัวใจ
จะเหนี่ยวรั้ง อย่างไร ไม่รับฟัง
ภาพลวงตา ที่เห็น เป็นเป้าหมาย
เหมือนเร่งร่าย ลำนำ ทำมนต์ขลัง
ต้องหกล้ม ซมซาน ในม่านบัง
และหมดหวัง อับจน สิ้นหนทาง
สัจธรรม ข้อหนึ่ง ควรพึงคิด
ไม่ยึดติด ทำใจ ตนให้ว่าง
ใช้ปัญญา มองดู รู้ละวาง
ใจสว่าง ใจย่อมเห็น ความเป็นจริง

สันติสุข สันติศาสนสุข ♦♦

ตุ๊กตาเอ๋ยตุ๊กตาชาวนาไร่
ทิ้งท้องทุ่งมุ่งไกลไปเมืองหลวง
เพียงเพราะภาพฉาบสวยด้วยคำลวง
เจ้าติดบ่วงด้วยเห็นเป็นสิ่งงาม
เจ้าหวังใดในกระทำทุกค่ำเช้า
เป็นรองเท้าให้ใครอยากไต่ถาม
สู้เพื่อตัวหรือเพื่อใครทุกค่ำยาม
สู้กับความหลอกลวงห่วงเจ้าจัง
คุณครูอิงจันทร์ครับ
น่าสงสารตุ๊กตาทิ้งนาไร่
ตามเขาไปเรียกร้องทำนองว่า
ไม่เคยมียุติธรรมให้นำพา
ต้องให้คน เก่งกว่า มาทำงาน
ยุให้รำตำให้รั่วจนหัวปั่น
กอดคอกันกินน้ำตาน่าสงสาร
ตกเป็นเหยื่อ ถูกหลอกให้ทำงาน
คิดถึงบ้าน แต่คงไม่ได้กลับแล้ว
-------------------------------------------- ขอบคุณคุณครูอิงจันทร์ที่เข้ามาร่วมแลกเปลี่ยนครับ
อาจารย์ปณิธิ ครับ
อ.ดาธิณี ครับ
คุณปณิธิ ครับ