หนีเสือปะจรเข้

          หลายวันก่อน ได้อ่านเรื่องเรื่องหนึ่งจากหนังสือพิมพ์ จำไม่ได้ว่าฉบับใหน แต่ไม่ใช่มติชนก็เป็นคมชัดลึก เพราะที่บ้านรับอยู่ 2 ฉบับ เป็นคอลัมน์เล็ก ๆ เรื่องเจ้าสำโรง ที่สนใจอ่านเพราะคิดว่าต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสำโรงเพราะอยู่ใกล้บ้าน และก็เป็นจริงเกี่ยวข้องกับตลาดสำโรงจริง ๆ

          ผู้เขียนเล่าว่า ได้ไปซื้อของที่ตลาดสำโรง พอดีเห็นหมูตัวหนึ่งหลุดมาจากรถที่จะพาไปโรงฆ่าสัตว์ มันวิ่งหนีสุดชีวิต แต่สุดท้ายก็ถูกจับได้ เขาและภรรยาเห็นแล้วเกิดความสงสัยมาก ก็เลยขอซื้อเขาในราคา 7000 บาท เขาตั้งชื่อมันว่า"เจ้าสำโรง" 

          แต่เจ้าสำโรงได้รับบาดเจ็บที่เท้า เขาจ้างให้รถบรรทุกไปส่งที่บ้าน และจ้างสัตวแพทย์มาดูแล อยู่หลายวัน จนมันหาย สุดท้ายเขาก็คิดว่า เจ้าสำโรง เป็นหมูตัวใหญ่ หนักเกือบร้อยโล เวลาร้องจะส่งเสียงดัง เกรงใจเพื่อนบ้าน เขาจึงตัดสินใจติดต่อไปยังวัด วัดหนึ่งแถวจังหวัดนนทบุรี ที่รับบริจาคสัตว์เลี้ยง

          คำตอบที่ได้รับคือทางวัดมีสัตว์เยอะมาก แนะนำให้ไปบริจาคที่วัดสาขาของวัดที่จังหวัดปราจีนบุรี เขาก็ติดต่อไป โดยทางวัดจะส่งรถมารับ แต่ขอให้ช่วยค่าน้ำมัน 1000บาท เขาก็ตกลง วันที่เอาเจ้าสำโรงขึ้นรถทุลักทุเลมาก มันดิ้นสุดชีวิตคล้ายมันไม่อยากจากไป แต่สุดท้ายมันก็ต้องจากไป แต่เขาก็สัญญาว่าจะไปเยี่ยมเดือนละ 1 ครั้ง

          เขาและภรรยาคิดถึงมันมาก ทนอยู่ได้ 2-3 วัน ก็ตัดสินใจชวนกันไปเยี่ยมเจ้าสำโรงที่วัดปราจีนบุรี โดยไม่ได้บอกทางวัดให้ทราบ ไปถึงวัดเขาไม่เห็นเจ้าสำโรง ถามเจ้าหน้าที่ ก็ได้รับคำตอบว่ามันไม่สบาย สัตวแพทย์เอาไปรักษา เขาก็ถามที่อยู่ของสัตวแพทย์ เพื่อไปเยี่ยมเจ้าสำโรง เจ้าหน้าที่บอกว่าอยู่ไกลแต่เขาจะส่งคนไปสอบถามว่าอาการมันเป็นอย่างไร

          พักใหญ่ มีคนมาบอกว่าเจ้าสำโรงตายแล้ว เพราะทนอาการเจ็บป่วยไม่ไหว เขาตกใจมาก ยืนยันขอพบสัตวแพทย์เพื่อขอทราบความจริง สุดท้ายเจ้าหน้าที่ก็สารภาพว่าเขากับเพื่อนได้เป็นผู้ฆ่าเจ้าสำโรงเอง เพราะมันดื้อมาก เนื้อของเจ้าสำโรงถูกแบ่งปันให้คนในหมู่บ้านหลายครอบครัว และจะขอรับผิดชอบถ้ามีการเรียกร้องเงิน

          ในเรื่องไม่ได้บอกว่า สุดท้ายเรื่องลงเอยอย่างไร แต่เข้าใจว่าผู้เขียนคงไม่เรียกร้องเงินทองจากวัดแน่นอน ผมอ่านแล้ว ยอมรับว่าเศร้าใจจริง ๆ จริงอยู่ แม้เจ้าสำโรงจะเป็นหมูตัวหนึ่ง แต่ถ้ามันพูดได้ มันอาจจะพูดว่าที่ผมดิ้นไม่อยากขึ้นรถมา เพราะผมรู้ว่าถ้ามา ผมต้องถูกเขาฆ่าตายแน่ ข้อเขียนชิ้นนี้ลืมความสำคัญไปอย่างหนึ่ง ที่ไม่ระบุว่าวัดที่มีคนจิตใจต่ำช้า อำมหิต ชื่อวัดอะไร ? และผมก็เชื่อว่าพวกเราหลายคน ก็คงอยากรู้เหมือนผม