ภูทับเบิก...ภูแห่ง...ประทับใจ

 

วันอังคารที่ 25 มกราคม 2554
ช่วงเช้าผมมาดูงานที่  โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหนองไขว่ อ.หล่มสัก จ.เพชรบูรณ์ ที่โด่งดังทั้งอำเภอด้วยแนวคิดโรงพยาบาลสองบาทครับ
 

 

หลังจากนั้น ก็ดิ่งลิ่วพุ่งขึ้น  ภูทับเบิก ที่บ้านทับเบิก  ต.วังบาน  อ.หลักสัก ระยะทางไม่ไกลนะครับ  แต่เมื่อขึ้นภูที่สูงชันและลดเลี้ยวช่างไกลเกิน หูฮื้อ และลุ้นตัวโก่งพอสมควร
 

 

พอเมื่อจะถึง...ความรู้สึกเหนื่อยล้าแทบหายเป็นปลิดทิ้ง  เพราะหุบเขา ท้องฟ้า  ก้อนเมฆ  ทุ่งกระหล่ำปลี  ดอกไม้ที่ริมทาง สร้างความมหัศจรรย์และความเบิกบานกับผมให้ตื่นตัวและตะลึงตะลาน
 

 

อากาศเย็นยามบ่ายสอง ลูบไล้พอสบาย เมื่อปะทะกับแสงแดดอาบอุ่น  รู้สึกกรุ่นหอมจากธรรมชาติที่เริงร่าต้อนรับผม
 

 

มีศาลาขายสินค้ามากมายจากพี่น้องชาวไทยเผ่าม้ง  มีผักหลายหลาก  โสม  ขันน้ำเต้า  เสื้อผ้า  หมวก  ผ้าพันคอ ไม้กวาด และดอกไม้
 

 

 

ผมถามไถ่เกี่ยวภาษาม้ง เช่น สวัสดี  ผมรักคุณ  ขอบคุณ  และลาก่อน  ตอนถาม ก็คิดว่า จำได้ครบถ้วน แต่เมื่อลงมาจากภูแล้ว ความทรงจำก็ลบเลือนไปด้วย  แต่ความทรงจำ ณ ภูทับเบิก และผู้คนที่นี้ ผมไม่คิดว่า จะลบเลือนเหือดหายไปจากหัวใจของผม
 

 

ผมเห็นรอยยิ้มของผู้ขาย  รอยยิ้ม  และคำถามที่ถามผมอย่างอ่อนโยนราวกับเป็นลูกหลาน  บ่งบอกถึงความสดใส และเรียบง่าย งดงาม ไม่แพ้พ่ายกับความงดงามของธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ของที่นี้ได้  จนผมอดซื้อของจากทุก ๆ ร้านค้า  ไม่ได้
 

 

แต่มีสิ่งเดียวที่ภรรยาของผม ยิ้มบานไม่ยอมหุบ ก็คือ ช่อดอกไม้บานสะพรั่งช่องาม ๆ เป็นดอกไม้ที่เก็บจากข้างทาง  แล้วนำไม้ไม้ไผ่มาทำด้ามจับ และเสียบดอกเนืองแน่นคับคั่งและเบ่งบาน ช่อละ 20 บาท  แต่คุณค่าไม่สามารถแทนได้ด้วยเงินทอง  พี่สาวผู้ขายทำไปขายไป  บอกให้ผมถ่ายรูปเก็บไว้ด้วยนะ เอาไว้ให้เพื่อน ๆ ดู  เพราะช่อดอกไม้ช่อนี้...จะคงงดงามยั่งยืนไม่ร่วงโรยและอยู่ได้นานแรมปี

 

ขอให้ภูทับเบิก...งดงามยั่งยืนไม่ร่วงโรยและอยู่ได้นาน ๆ

 

ขอให้น้ำใจของผู้คนที่ภูทับเบิก...งดงามยั่งยืนไม่ร่วงโรยและอยู่ได้นาน ๆ  ตลอดไป....

 

 

.....