โรงพยาบาลศรีนครินทร์ ...ศาลาพระพุทธรูป...หนังสือ
 
ผมไปรับยาให้คุณแม่ที่ศูนย์หัวใจสิริกิติ์ขอนแก่น  ซึ่งอยู่ในบริเวณของโรงพยาบาลศรีนครินทร์ จังหวัดขอนแก่นในวันที่ 26 มกราคม 2554  วันนี้ไม่ต้องนำแม่ไปด้วย  ท่านอาจารย์ นายแพทย์สุทธิเทพ  ดวงศร  ท่านกรุณาต่อครอบครัวของผมอย่างมาก บอกว่า ถ้าต้องการพบแม่ จะแจ้งให้ทราบ  เพราะถ้าหอบหิ้วกันมาจะลำบากมาก และแม่คงไม่สบายตัวในการเดินทางไกล  ให้วัดความดันโลหิต และนำผลเจาะเลือดมาก็พอ
 

 

ผู้รับบริการยังคงเนืองแน่นเช่นเคย จนผมมีความรู้สึกว่า คนเราป่วยเป็นโรคหัวใจมากจังเลย ผมตระหนักว่า ผมควรให้ข้อมูลเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพตนเองต่อพี่น้องประชาชนที่ผมทำงาน ในการป้องกันโรคหัวใจที่นับวันจะมีจำนวนมากขึ้น
 

 

การให้การบริการอย่างเป็นระบบ และไม่ซับซ้อน  ตั้งแต่การรับบัตรคิว  การตรวจสอบสิทธิ์รักษาพยาบาล  และมาถึงโต๊ะของคุณพยาบาลที่ตรวจสัญญาณชีพ  เพื่อรอเข้าห้องตรวจพบแพทย์  รับบัตรนัด  ชำระเงิน  และรับยา  ทำให้ผมรับรู้เช่นกันว่า มีคุณภาพและได้มาตรฐาน  และประทับใจผมทุกครั้งที่ผมมาที่นี้ 
 

 

ผมมาถึงที่นี้ เวลา 7.35 น.  และสิ้นสิ้นการรับบริการประมาณ 11.00 น. ผมถือว่า รวดเร็วมาก เมื่อเทียบกับจำนวนผู้รับบริการ และคุณภาพที่ได้รับในแต่ละขั้นตอน
 

 

ผมคิดถึง พี่แก้ว (..อุบล จ๋วงพานิช) จังเลยครับ ผมเคยเขียนถึงโรงพยาบาลศรีนครินทร์หนึ่งบันทึกแล้ว  และพี่แก้วได้ให้ความคิดเห็นกับบันทึก ว่ามีอะไรให้พี่ช่วยได้เต็มที่ หรือมาพบพี่ก็ได้  พร้อมกับให้ที่อยู่เบ็ดเสร็จ ผมซาบซึ้งมาก ถึงแม้จะไม่รู้จักกันเลย รู้จักเพียงในโกทูโน พี่แก้วยังมีน้ำใจงดงามกับคนแปลกหน้าเช่นผม  แต่ผมกลัวพี่แก้วจะเสียเวลาในการทำงาน ผมจึงเลือกที่จะไม่ได้พบพี่แก้วในครั้งนี้ ...สวัสดีนะครับพี่แก้ว

 

 

 

ผมเดินมาศาลาพระพุทธรูป  มาไหว้พระครับ  รู้สึกอบอุ่นและเป็นที่พักพิงสำหรับทุกคน  ตอนนี้ไม่มีใครเลยนอกจากผม แต่มีร่องรอยที่มีผู้คนแวะมานมัสการเสมอ จากกลิ่นธูป และเทียนที่ยังโชยกลิ่น  บรรยากาศน่านอน เพื่อทบทวน ครุ่นคิดในการก้าวต่อไปของชีวิต

 

 

 

ผมมานอนพิงเสาศาลาที่นี้เสมอ เมื่อยามที่แม่ของผมมานอนพักรักษาตัว เป็นที่นอนของผมยามสาย ๆ แสงแดดอ่อน ๆ มีความรู้สึกอบอุ่นและสร้างพลังให้กับผมได้อย่างมาก ยามเมื่อผมท้อและถอย  พระพุทธรูปยิ้มพรายให้ผมเสมอเมื่อผมเมียงมองหาท่าน  ท่านให้คำตอบทุกครั้งถึงแม้ท่านจะไม่เอ่ยพูด และท่านถามผมทุกครั้งถึงแม้ท่านไม่เคยถาม

 

 
มีวัฒนธรรมที่เกิดขึ้น ณ แห่งนี้  ตอนผมมานอน  จะมีหนังสือต่าง ๆ มากมาย ที่มีใครหลายคนที่เขียนชื่อและไม่เขียนชื่อไว้ วางมากมายให้ทุกท่านหยิบอ่าน และสามารถนำเก็บไปอ่าน และนำกลับบ้านได้  วันต่อมา ๆ ผมแปลกใจมาก ที่ยังมีหนังสือใหม่มาเติมเต็มทุกครั้ง  ผมมีโอกาสได้อ่านหนังสือที่ดีมากมายจากที่นี้ 

 

 

 

ผมเตรียมหนังสือจากบ้านมาสองเล่ม เล่มหนึ่งใหม่คือ หนังสือเกี่ยวกับเบาหวาน และเล่มที่สองอ่านแล้ว คือ หนังสือธรรมะในการดำรงชีวิต มาวางไว้ที่นี้ เพื่อแบ่งปันผู้อื่น ๆ ต่อ
 

 

ผมรักโรงพยาบาลศรีนครินทร์ ...ศาลาพระพุทธรูป...หนังสือ...คุณหมอ (เจ้าหน้าที่ทุกคน ผู้บริการทุกคนเรียกว่า หมอ) และผู้คนที่นี้ครับ
ผมกลับบ้านพร้อมกับถุงยาแม่ถุงโต
หัวใจของผมพองโตเต้นแรงและเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
และค่อย ๆ แผ่วเบาลงจนเป็นปกติ

 

 

 

แม่ยิ้มให้ผมจากหัวใจ...ผมยิ้มให้แม่จากหัวใจ...และกอดแม่
ผมไม่ได้เพียงแค่ได้กอดแม่...แต่แม่ต่างหากที่สวมกอดผมให้ผมอบอุ่นเสมอมิรู้คลาย...

 

--------