บ้านเกิดแห่งความทรงจำ

หากทุกอย่างสามารถทดแทนกันได้คงไม่จำเป็นต้องคิดถึงบ้านเกิด แต่เมื่อทุกอย่างไม่สามารถทดแทนกันได้จึงต้องคิดถึงอ้อมกอดบ้านเกิดที่จากมา (ผมว่าคนต่างจังหวัดเป็นกันทุกคน)เนื่องเพราะเหตุนี้เองจึงได้เห็นภาพรถติดเหยียดยาวเป็นสิบๆกิโลเมตร ตามถนนสายหลักที่มุ่งตรงออกต่างจังหวัดในทุกช่วงเทศกาลหยุดยาว โดยช่วงเทศกาลส่งท้ายปีเก่าต้อนรับศักราชใหม่ 2553 ก็เช่นกัน แม้นว่าจะเป็นห้วงแห่งเหมันต์ที่หนาวเหน็บเพียงไร แต่ก็ไม่ใช่อุปสรรคสลักสำคัญประการใดที่จะกีดขวางความตั้งใจที่จะกลับบ้านเกิดเพื่อกราบเท้ารับพรจากพ่อแม่ ญาติผู้ใหญ่เพื่อเป็นศิริมงคลสำหรับชีวิตให้มีพลังกลับมาต่อสู้อีกครั้งท่ามกลางวิกฤตข้าวยากหมากแพงที่กำลังก่อตัว

เมื่อขบวนพาเหรดคนขายแรงออกเดินทางพร้อมๆกัน สิ่งที่ตามมาคืออุบัติเหตุ ซึ่งมาจากหลากหลายสาเหตุอันนำมาซึ่งความสูญเสียทั้งสิ้น เป็นสิ่งที่ยังเหมือนๆกับทุกปีที่ผ่านมาคือความสูญเสียที่ได้เซ่นสังเวยให้กับเทศกาล เพียงเพราะเป้าหมายเดียวกันคือ “คิดถึงบ้านเกิด”

ถนนมิตรภาพ เส้นทางสายหลักเชื่อมสู่อีสานเนืองแน่นด้วยรถยนต์สารพัดยี่ห้อ จุคนมากบ้างน้อยบ้างตามแต่จุดหมายที่ตั้งไว้ แต่ที่น่าสังเกตุคือรถกะบะที่วิ่งกันเต็มท้องถนนท้ายกะบะคือที่บรรจุทั้งสัมภาระ ทั้งคนโดยสารเส้นทางเดียวกัน บรรยากาศหนาวเหน็บเพียงไรไม่เคยหวั่น แม้ลมหนาวปะทะแรงลมที่เกิดจากการเคลื่อนไปข้างหน้าของรถทำให้ทวีความหนาวเหน็บยิ่งนัก แต่ก็ได้เห็นภาพแห่งความเอื้ออาทรที่มีต่อกัน ผ้าแพรผืนน้อยหรือผ้าห่มผืนหนาได้ถูกแบ่งสันปันส่วนกันตามแต่สมควร เพียงเพื่อช่วยบรรเทาความหนาวแก่กันและกัน

การเดินทางในช่วงเวลาปกติไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงบ้าน แต่การเดินทางในช่วงเทศกาลอย่างน้อยต้องคูณสองเข้าไป นั่นย่อมหมายความว่าต้องใช้เวลาผจญภัยบนท้องถนนที่ยาวนานยิ่งนัก เหนื่อยนักก็แวะพักข้างทางแล้วค่อยเดินทางไปต่อ เพื่อคนที่รอคอยอยู่ที่บ้าน เสียงโทรศัพท์ถามไถ่ถึงกันว่าเดินทางเป็นอย่างไรไปถึงไหนแล้ว เมื่อไรจะถึงบ้านคือถ้อยคำถามที่ถูกเอื้อนเอ่ยตลอดเส้นทาง บางเส้นทางเดินทางข้ามคืนถึงเกือบข้ามวันใหม่อีกครั้ง จะเจอทั้งบรรยากาศยามค่ำที่หนาวเหน็บ และเจอกลางวันที่แดดเปรี๊ยง! แล้วสุขภาพของคนเราจะทัดทานไหวได้อย่างไร ต่างเป็นหวัดเป็นไข้ไปตามๆกัน แต่ทุกคนก็พร้อมเผชิญอย่างไม่หวั่นเกรงใดๆทั้งสิ้น

หากกลับหลังหันมองกลับมาที่กรุงเทพฯอีกครั้งบางคนมาอยู่จนประสบความสำเร็จสามารถตั้งรกราก สร้างสาธารณูปโภคทุกอย่างให้ใกล้เคียงบ้านเกิดมากที่สุด แต่ย่อมเป็นเพียงแค่สิ่งที่สร้างขึ้นมา เสมือนสิ่งมีชีวิตที่ยังขาดจิตวิญญาณ แม้จะสามารถซื้อหาความสุขสบายได้ทุกอย่างแต่สิ่งที่ขาดคือมนต์ขลัง และนี้คือสาเหตุที่ทุกคนต้องคิดถึงบ้านเกิด เนื่องจากความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเสมอ เมื่อคืนสู่อ้อมกอดบ้านเกิดที่จากมา

จากเว็บ  www.showwallpaper.com ภาพบ้านนอก