พื้นหิมะขาวโพลนที่ปกคลุมทุกสิ่งรวมถึงตัวฉันในอีกไม่ช้า
ขาสองข้างของฉันเริ่มเหน็บชาเกินกว่าจะก้าวต่อ
ใบหูสองข้างเหมือนจะหลุดลอยราวกับไม่เคยเคียงคู่ข้างศีรษะ
หัวใจเริ่มเต้นตามเกล็ดหิมะที่โปรยปรายจากท้องฟ้าราวกับหยาดฝนอันบริสุทธิ์
ฉันพร้อมเดินเตาะแตะอย่างรู้สึกตัว
หรือกระทั่งพร้อมจะจบการเดินทางของชีวิตอย่างมีสติ
บางครั้งชีวิตฉันเริ่มเหนื่อยหน่าย...เพราะใครหลายคนไม่เห็นคุณค่าของฉัน
กับการตั้งคำถามว่า...แต่ละวันหมออนามัยอย่างฉันทำอะไรบ้าง ?
มีตัวเลขบ่งบอกว่า...ภาระงานมีจำนวนมากมายเพียงใด ?
หรือเทียบเท่ากับผู้คนอื่นที่เดินเคียงข้างฉันมากหรือน้อยเท่าไหร่ ?
การเดินทางที่ผ่านมาของฉันไม่มีคำตอบหรือ ?
ฉันไม่โกธรเธอเลย ที่บอกว่า..คนอย่างฉัน...ไม่สมควรมีวิชาชีพอย่างเธอนะ...คนดี
เพราะถ้าไม่มีฉันบนโลกใบนี้ คนอื่นก็สามารถทำงานทดแทนฉันได้
ฉันเดินทางมาไกลแล้วนะ...
ผ่านแสงแดดที่แผดเผา...ผ่านเรื่องเล่าเคล้าน้ำตา
ผ่านสายฝนที่หล่นจากฟ้า...ผ่านความปลื้มปรีดาของผู้คน...
ท่ามกลางกองหิมะที่กำลังจะกลบร่างของฉัน
ฉันรู้สึกเหน็บหนาวและเย็นชา...
พร้อมกับทบทวนกรุ่นคิดกับ
การเดินทางของฉันที่ผ่านมา...
เต็มเปี่ยมด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์เสมอ...
เป็นวันแรกที่พี่เข้ามา หลังจากหยุดไปนานเลย...
ไม่ผิดหวังเลยนะคะที่พี่เลือกเข้ามาบล็อกนี้เป็นที่แรก... มีความสุขกับถ้อยคำพรรณนาที่เอื้อนเอ่ย... ชอบจังเลย.......
ยังคิดถึงอยู่เสมอนะคะ... คุณหมอคนเก่งและแสนดี...
จะพยายามจัดสรรเวลาเข้ามทักทายและอ่านผลงานดีๆ ให้บ่อยขึ้นค่ะ
คิดถึงเสมอค่ะ
คุณหินดาบเดินมาถูกทางแล้ว ละครับ
และผมรู้ว่า..คุณหาตัวตนของตัวเองเจอแล้วเช่นกัน