ปลายทาง

ดิฉันว่ามีอีกหลายคนเคยคิดและตั้งคำถามรวมถึงดิฉันด้วยเราเกิดมาทำไม เกิดมาเพื่ออะไรกัน บ้างคนเชื่อกฎแห่งกรรมดำเนินชีวิตไปแต่ละวันตามระบบของมันเช้าตื่นมาทำงาน เย็นกลับบ้าน แต่บางคนบอกว่าเกิดมาเพื่อทำประโยชน์ให้สังคมช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ บางคนใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าใช้เวลาทุกนาทีอย่างมีประโยชน์ แต่ก็มีอีกหลายคนที่ใช้ชีวิตอย่างไม่มีจุดมุ่งหมาย ตอนนี้ตัวดิฉันเองก็เริ่มจะใช้ชีวิตอย่างหลังมากกว่า เหมือนไม่มีจุดหมายปลายเพราะตอนกำลังก้าวลำจิตสำนึกคุณธรรมและจริยธรรมกำลังทำผิดทั้งที่รู้ว่าผิด ก็ยังดึงดันที่จะทำ ปกติแล้วถ้าจะดุด่าเด็กสักคนถ้าเขาไม่ได้ตั้งใจทำผิดสังคมจะให้อภัยเสมอ แต่ถ้ารู้ว่าผิดแล้วก็ยังทำ สังคมก็จะประนาม และลงโทษเสมอสิ่งที่ยากที่สุดของมนุษย์คือการบังคับและหักห้ามใจตนเอง เพราะธรรมชาติแล้วคนชอบยึดถือตนเองเป็นใหญ่ ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว ตอนนี้เศร้าจัง กลัว และรวมทั้งเหงาเหมือนโดดเดี่ยวอยู่คนเดียว(เหตุเพราะไม่พูดแสดงความรู้สึกลึกๆให้คนใกล้ชิดรู้) ชีวิตคนเราบางครั้งก็มองเห็นปลายทาง จุดจบอยู่ข้างหน้า บางคนเลือกที่จะชน แต่บางคนก็เลือกที่จะเลี่ยง ดิฉันเลือกความสุขของตัวเองแม้รู้ว่าความพ่ายแพ้และเจ็บปวดจะรออยู่ข้างหน้าก็ยังก้าวเดินไป เหตุผลเดียวคือเราไม่ทราบว่าชีวิตจะจบลงเมื่อไรและตรงไหน ความสุขแบบนี้จะเกิดขึ้นอีกหรือประสบการณ์นี้จะมีอีกไหมมันอาจเป็นกำไรให้ชีวิตก็ได้และเรียนรู้ชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่ใครอีกหลายคนไม่เคยสัมผัส ทุกๆคนมีทั้งมุมที่ดี และไม่ดี อยู่ที่คนนั้นจะแสดงออกแบบไหนมากกว่ากัน เราย้อนกลับไปแก้ไขเหตุการณ์บ้างอย่างไม่ได้ มันก็เหมือนคนเป็นโรคความดันที่รักษาให้หายขาดได้ ก็ต้องเข้าใจและทำความรู้จักมันเพื่อให้อาการบรรเทาและไม่กำเริบขึ้นมา(อยากแสดงความเห็นต่อนะแต่ว่าต้องไปแล้ว)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกของโฉมสุดา



ความเห็น (1)

ลิขิตสวรรค์ครับ  ที่ให้เกิดมา แต่อย่าปล่อยให้ชะตาฟ้าลิขิต  เพราะชีวิตนะของเรา