ช่วงนี้มาติดแหง่กอยู่ที่ gotoknow จนลืมบ้านลืมช่อง (หมายถึงเวบไซต์ของตนเอง) มาเกือบสองสัปดาห์แล้ว บางทีหลังจากนี้อาจจะต้องหายตัวไปจากที่นี่สักพัก เพื่อไปปฏิบัติภารกิจส่วนตัวมั่ง ไม่งั้นอาจจะโดนเพื่อนพ้องพี่น้อง (ที่เวบ) จะตัดหางปล่อยวัด..(แหะๆ )

ดังนั้นถ้าอยู่ๆข้าพเจ้าเกิดหายตัวไปโดยมิได้บอกล่วงหน้า..ก็อย่าได้ประหลาดใจนะคะ

 

ความจริงมีหลายเรื่องอยากจะเขียนลงในบันทึกนะ ตื่นเช้าขึ้นมาเข้าห้องน้ำระหว่างอาบน้ำจะแต่งตัวไปทำงาน ในสมองก็วางแผนพล็อตเรื่องราวบทความมากมาย ..แต่เวลามันไม่อำนวยให้ทอดอารมณ์เขียนได้เลย

เรื่องที่อยากจะเขียน...

  • มีทั้งที่เกี่ยวกับเรื่องงาน แง่คิดในชีวิตประจำวัน
  • เรื่องจริงที่ผ่านมาในชีวิตและมุมมองที่น่าเอามาขบคิด
  • เทคนิคต่างๆที่ตนเองศึกษามาได้จากประสบการณ์ที่เรียกว่า learning by doing ไม่ว่าจะเป็นการถ่ายรูปจากกล้องดิจิตอล การเขียนนิยาย-เรื่องสั้น การเขียนบทความ การเขียนเวบเพจ การตกแต่งเวบบอร์ดให้สวยงาม การทำเวบไซต์ ฯลฯ
  • รวมไปถึงเรื่องที่ตนเองสนใจหลายเรื่อง อย่างเช่น อยากจะเข้ามาคุยถึงนิยายกำลังภายใน ..

 

อยากจะเขียนแนะนำหนังสือกำลังภายในที่เขียนโดยคนไทยเรื่อง "เงากระบี่ใต้อักษร"คนเขียนเป็นน้องชายที่รู้จักกัน นิสัยน่ารักมากๆ (ใช้นามปากกา ลี้เซี่ยวฮวง) และเขาก็ช่วยมาเป็นโปรแกรมเมอร์เขียนเวบบอร์ดให้กับเวบไซต์ที่ตนเองเป็นเวบมาสเตอร์อยู่

แต่ความคิดมันต้องใช้เวลาเรียบเรียงมาเป็นตัวอักษร ..หากแต่พอเข้าวอร์ด..เจอกับงานที่ยุ่งขิง วิ่งทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต ลงเวรมาก็สลบเหมือด..พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็ลืมอารมณ์ที่จะเขียนหมด นึกอะไรไม่ค่อยออก ถึงได้แต่คร่ำครวญเป็นกลอนอยู่หน้าจอ   <ใน Relax :: ชวนมาเจรจาภาษากลอน> แล้วเอาเรื่องของลูกสาวสุดเลิฟ (ชูจัง) มาขึ้นบันทึกแก้ขัด มา 2-3 วันแล้ว
 

มาวันนี้ก็อีกเหมือนกัน แม้ว่าในเวรกลางวันจะไม่ได้ยุ่งเหมือน 2 วันที่ผ่านมา แต่พอกลับถึงห้อง ก็ลืมอารมณ์อยากเขียนของเมื่อตอนเช้าไปหมดสิ้น อย่าบอกนะว่า.. ทีหลังนึกอะไรได้ ทำไมไม่โน๊ตใส่สมุดบันทึกเล่มเล็กๆไว้ก่อน พอคิดอยากจะเขียน จะได้หยิบขึ้นมาทบทวน...

.แต่มันทำไม่ได้น่ะซี.. เพราะว่าเช้าๆมันจดโน้ตอะไรไม่ทันหรอก มือมันไม่ว่าง.. เพราะต้องเอาไว้ใช้แต่งตัว (อิอิ)

ทำให้เกิดไอเดียว่า.. สงสัยต้องหาเทปบันทึกเสียงซะแล้วมั้งเนี่ย คือ คิดอะไรได้ ก็ให้พูดออกไปบันทึกไว้ เพราะปากพูดบันทึกคงเร็วกว่ามือเขียนอย่างแน่นอน (เนาะ)

พูดถึงสมุดบันทึก...ความจริงตนเองก็จะมีสมุดบันทึกเล่มเล็กๆติดตัวไว้ 2- 3 เล่ม ใส่ไว้ในกระเป๋าโน้นกระเป๋านี้ เผื่อว่าเห็นอะไร..ติดใจอะไร จะได้คว้าขึ้นมาจดบันทึก บางครั้งอยู่ในลิฟต์นึกประโยคเด็ดอะไรขึ้นมาก็รีบดึงสมุดขึ้นมาเขียน

จนเพื่อนที่มาด้วยกันมองหน้าอย่างงงๆ ถามว่า "จดอะไรน่ะ ? "

เราก็ได้แต่ยิ้มไม่รู้จะตอบว่ายังไง ได้แต่บอกว่า

" คิดอะไรออก แล้วจดไว้กันลืมน่ะ"

นิสัยที่ต้องมีสมุดพกเล่มเล็กๆ 1 เล่ม กับถ้าหากกระเป๋าสะพายมีที่ว่างพอ ก็จะพกกล้องดิจิตอลติดตัวไว้ด้วย เผื่อเห็นภาพอะไรน่าสนใจก็จะรีบกดแชะ ถ่ายไว้ทันที ถูกสร้างให้ติดตัวไว้มา 2-3 ปีแล้ว หลังจากที่เราอยากจะพัฒนาตนเองในการเขียนหนังสือ (นิยาย) แล้วก็ได้ค้นพบคุณประโยชน์ของคาถานักปราชญ์ " สุ จิ ปุ ลิ "

การจะเป็นนักเขียนนั้น.. ต้องยึดหลักปฏิบัติตนโดยใช้ " สุ จิ ปุ ลิ " กล่าวคือ

สุ มาจาก สุตะ คือ ฟัง รวมถึงการอ่าน สำหรับเราตัวยังหมายรวมไปถึงการดู หรือการสังเกตด้วย หากเรารักที่จะเขียน ไม่ว่าจะเป็นบทความ หรือนิยายก็ตาม ต้องฟังให้มาก อ่านให้มาก เพื่อสะสมคำ สะสมรูปประโยค วิธีการใช้คำ สำนวนเก็บไว้ในคลังสมองของเรา อีกทั้งยังต้องสังเกตทุกสิ่งที่อยู่รอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นกิริยา สีหน้าของคนในอารมณ์ต่างๆ ต้นไม้ ท้องฟ้า บรรยากาศต่างๆ

มองแล้วถามตนเอง บอกให้ได้ว่าเรามองเห็นอะไร เห็นเป็นอย่างไร เห็นแล้วรู้สึกยังไง เมื่อรู้สึกแล้วจะมีปฏิกิริยาต่อไปเช่นไร คนอื่นทั่วไปอาจจะรู้สึกว่ามันธรรมดาสามัญ ...แต่ความจริงแล้วมันสำคัญ เพราะเมื่อเราจำเป็นต้องเขียนถึงสิ่งๆนั้น เราจะสามารถบรรยายออกมาให้คนอ่านเห็นภาพที่สมจริงได้

ตัวอย่างเช่น..คุณเคยเห็นใบไม้ที่กำลังร่วงลงมาไหม ...?

ใบไม้ซึ่งถูกสายลมปลิดจนหลุดจากขั้ว ร่วงตกลงมาจากต้น.. ร่อนล้อลมไปมาก่อนที่จะตกลงสู่พื้น นักเขียนที่เคยมองมันอย่างสังเกต คิดและจดจำภาพนั้นไว้ในจินตนาการได้

เมื่อต้องเขียนถึง ก็จะสามารถบรรยายออกมาเป็นตัวอักษรได้อย่างสวยงามและเห็นภาพ

คุณเคยเห็นคนวิ่งไหม... ?

เวลาเขาวิ่ง เขามีสีหน้าอย่างไร คุณคิดว่าในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาหายใจอย่างไร ก้าวขาอย่างไร พอถึงเส้นชัย เขาทำท่าแสดงสีหน้าอย่างไร ลองหลับตานึกภาพ..นึกออกไหม

เมื่อเรานึกไม่ออก..เราก็ย่อมเขียนบรรยายถึงคนกำลังวิ่งไม่ได้ แต่ถ้าเราเคยมอง "คนวิ่ง" อย่างพิจารณา มองแล้วสังเกต คิดตาม.. ภาพนั้นก็จะถูกบันทึกอยู่ในใจอยู่ในสมองของคุณ

เมื่อคุณต้องเขียนถึงคนกำลังวิ่ง คุณยิ่งเก็บภาพมาได้ละเอียดแค่ไหน เก็บลึกเข้าไปถึงความรู้สึกของ "คนที่กำลังวิ่ง" แค่ไหน คุณก็จะสามารถเขียนบรรยาย ให้คนอ่านมองเห็น "คนวิ่ง" ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ฉันใดก็ฉันนั้น !

และการใช้จิตคิดตรงนี้เอง ก็คือคาถาคำต่อไปของคำว่า "จิ"


จิ มาจาก จินตะ คือ คิด พินิจพิจารณา วิจารณญาณ เมื่อเราอ่านหรือมอง สังเกตทุกสิ่งรอบกายเราอย่างพิจารณา เราจะจดจำมันได้ และบันทึกภาพทุกอย่างที่เราเคยเห็นไว้ในจินตนาการของเรา

ปุ มาจาก ปุจฉา คือ ถาม เพื่อให้เข้าใจแจ่มแจ้ง เมื่อเกิดความสงสัยไม่เข้าใจ "ปุ" ไม่จำเป็นต้องถามเอาจากผู้รู้ แต่อาจจะหมายถึง การค้นคว้า ถามหาจากตำรา search หาเอาจากท่านกูเกิ้ล (google.com) ในการเขียน หากเราต้องการเขียนอะไรให้คนอ่านเขาเข้าใจ ..และเห็นภาพ คนเขียนจะต้องเข้าใจในสิ่งที่ตนเองเขียนอย่างชัดแจ้งก่อน ดังนั้นหากยังมีอะไรที่คลุมเครือ..ในสิ่งที่จะต้องเขียน เราจะพบว่าเราจะเขียนเรื่องๆนั้นไม่ออก หรือไม่ลื่น

จากนั้น..การบันทึก ก็จะเป็นกิจกรรมในลำดับต่อมา

ซึ่งก็คือ "ลิ" ซึ่งมาจาก ลิขิต ก็คือ เขียน หรือสามารถสรุปความรู้ได้

ดังนั้น.. การจดบันทึกสิ่งต่างๆไว้ในสมุดโน๊ตเล็กๆ เป็นโครงร่าง เป็นพล็อตของความคิด เป็นไอเดียสั้นๆ เอาไว้จุดประกายกันลืม คือสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง... จากนั้นให้หาเวลามาเขียนขยายความ..เพื่อบันทึกไว้ในสมุดบันทึกเล่มโต ในบล็อก..คือกิจกรรมที่จำเป็น ของผู้รักการเรียนรู้อย่างแท้จริง

ไม่จำเป็นที่เราจะต้องใช้ " สุ จิ ปุ ลิ " เพื่อเป็นนักเขียน แต่เราสามารถนำ " สุ จิ ปุ ลิ " มาใช้ในการเป็นนักอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นนักศึกษา นักวิจัย นักทำงาน นักบริหาร ล้วนสามารถนำมาใช้ได้ทั้งหมดทั้งสิ้น

สุดท้ายนี้..เขียนบันทึกมาถึงตรงนี้เราก็ชักงงตนเอง... ตั้งใจจะมาเกริ่นอะไรแค่สั้นๆ พอลงบันทึกไว้หากินสำหรับวันที่ 2 สค.แท้ๆ (คือตั้งใจไว้ว่า จะเขียนบันทึกให้ได้ทุกวัน) แต่แล้วก็เขียนซะยาวอีกจนได้ .. งั้นขอทิ้งท้าย..จบบันทึกของวันนี้ ด้วยบันทึกที่อยากจะโน๊ตเก็บไว้สำหรับตัวเอง เผื่อจะกลับมาอ่านเพื่อศึกษารายละเอียดของเรื่องราวที่เกิดขึ้นวันหลัง ไว้ในบันทึกนี้.... ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการ "โจรทุบกระจกรถแล้วขโมยของ กับโน๊ตบุ๊คที่ถูกขโมย" ที่อ่านเจอจากเวบพันทิพ และคิดว่าอาจจะเป็นประโยชน์แก่หลายท่านที่อาจจะโชคร้ายเจอเหตุตการณ์แบบนี้

ใครสนใจก็เข้าไปอ่านได้นะคะ โดยคลิก < ที่นี่ > ไม่ copy เนื้อความเอามาลงเพราะยังไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของบทความ เอาเป็นว่าคลิกเข้าไปอ่านเองก็แล้วกันนะคะ

ราตรีสวัสดิ์วันที่ 2 สิงหาคมค่ะ


................