จริงหรือที่ว่า...หมอดูคู่กับหมอเดา...กลาเวลาเท่านั้นจะพิสูจน์ที่หมอดูพูด...

ยามค่ำคืนเช่นนี้อยากเล่าเรื่องที่ผ่านพบบางสิ่งมาให้ฟังกันพอได้คิดต่อในวัฒนธรรมลาว

ตั้งแต่เด็ก ๆ มาแล้วผมมักได้ยินคนเฒ่าคนแก่ได้พูดถึงผีบุญ  คนชีปะขาว หรือคนถือศีลกินเจ ไม่ได้บวชเป็นพระเป็นเณรนะครับ  เป็นคนสามัญธรรมดา ๆ นี่ละ  แต่มีบุญบารมี มีลูกศิษย์ลูกหาเต็มบ้านเต็มเมือง...

ผมและคณะได้เข้าไปชมสถานที่แห่งนี้กว้างใหญ่มหาศาลเลย...

ชมแล้วต้องคิดตามว่ารูปปั้นเหล่านั้นสื่อถึงอะไรกันแน่...

นี่คือฝูงสุนัขเห่าช้าง

เราเดินไปตื่นเต้นไปกับรูปปั้นเหล่านั้นที่มีมากมายมหาศาล

เจ้าสำนักนี้ท่านเก่งมากมีบารมีรวมผู้คนจากทุกทิศมาสร้าง แล้วก็ยังสร้างไม่เสร็จมีอุปสรรคขวางกั้นเสียก่อน

อาคารอันใหญ่โตที่เห็นในภาพคือที่พักผ่อนตลอดกาลของเจ้าสำนักนี้

ผมรีบไปคารวะก่อนเพื่อน...เห็นป้ายเขียนทำนองว่า...หลวงปู่ไม่สบายคุณหมอให้นอนพ่อผ่อน...ใช่แล้ว  ผมเห็นท่านนอนสงบมีฝาแก้วครอบไว้ ไม่เน่าไม่เปื่อย...

คราวที่ผมออกมาจะลงข้างล่าง...ขอเชิญมาทางนี้...ตกใจ...มองไปทางเสียง...

คนนี้เองละ...ท่านเป็นหมอดู...พอดีเพื่อนมาทันเขาอยากดู...ผมเลยลาไป...ได้ข่าวว่า...ดูแม่นมาก...ถูกเผงเลย...เขาอยู่ในอาคารหลังนั้นละ  ไม่รู้โผล่มาจากไหน  ผมเห็นตอนขาลงจากอาคาร  ถ้าเขาไม่ทักก็ไม่เจอ  ที่สนใจก็เขาดูผมแล้วพูกคุยกันพอหอมคอ...

ก่อนจากเมืองแห่งลัทธิใหม่นี้เลยบันทึกภาพนี้ละ...