ข้าพเจ้าเดินทางมาถึง อ.สัตหีบเมื่อวานนี้ จะว่ามาถึงจริงๆ ก็คงไม่ใช่เพราะผู้จัดไปรับที่สนามบินและพามาพักที่หาดจอมเทียน พัทยา...การเดินทางจากสนามบินกว่าสองชั่วโมงรู้สึกเพลียร่างกายพอสมควร ก่อนเดินทางไปขึ้นเครื่องข้าพเจ้าแวะเข้าที่ทำงานไปนั่งทำงานสักพัก...จึงค่อยขับรถมาที่สนามบินนานาชาติอุบลราชธานี ก็ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง...
หลายคนบอกว่าข้าพเจ้าจอมอึดพลังเยอะ...
แต่เปล่าเลย...
เพียงแต่ว่าข้าพเจ้ามีการจัดการในตนเอง ... อาจจะเรียกว่าเป็นกุศโลบายที่ใช้ฝึกฝนทางจิตวิญญาณสำหรับตนเอง คือ การนำพาตนเองอยู่กับลมหายใจ พยายามที่จะฝึกฝนตนเองให้หายใจเข้าสบาย...หายใจออกสบาย เมื่อไรที่เผลอเมื่อนั้นก็นำพาตนเองกลับมาที่ลมหายใจเช่นเดิม
ไม่เคยท้อ แม้ว่าบางครั้งจะรู้สึกแต่ก็แก้ไข ด้วยการพาตนเองกลับมาลมหายใจ
เช้านี้ตื่นมาหลังจากหลับไปไม่กี่ชั่วโมง แม้ว่าจะยังมองไม่เห็นทะเล...เพราะมืดอยู่แต่ก็ยืนดูออกไปนอกหน้าต่างเพราะรับรู้ว่าทะเลอยู่เบื้องหน้า อาศัยจินตนาการภาพก่อนมืดเป็นเครื่องนำพาให้มองเห็น
การพักที่ชั้นสิบหกของที่พักทำให้ดูเหมือนห่างไกล แต่ก็ทำให้มองเห็นทัศนียภาพได้อย่างกว้างไกล... ข้าพเจ้าคลุกอยู่ในห้องพักไม่ได้ออกไปเดิน ได้เตรียมเป้าหมายสำหรับตนเองต่อการเรียนรู้ R2R ที่ รพ.สัตหีบในวันนี้...
และ คำถามนำทางสำหรับตนเองก็คือ จะนำกระบวนการเรียนรู้อย่างไรถึงจะทำให้คนหน้างานที่นี่รู้สึกเห็นคุณค่าจากการทำ R2R และต้องเป็นการทำอย่างมีความสุขด้วยการใช้หัวใจในการนำทางในการทำ (เกิดสัมมาทิฐิต่อการทำ R2R)
ก่อนเริ่มสู่การเรียนรู้เหมือนทุกครั้ง ข้าพเจ้าคงควรที่จะถามคนหน้างานทุกท่านก่อนค่ะว่า ... สองวันนี้ท่านนั้นคาดหวังอะไร...
๑๙ มกราคม พ.ศ.๒๕๕๔
การฝึกให้ชีวิตอยู่กับลมหายใจเนี่ย ช่วยชีวิตผมได้เยอะเช่นกันครับ
ความคิดทำงานนะมี เเต่ก็ถอดใจกับการทำงานหัวหน้า น่าจะมีวิธีการทดสอบก่อนเป็นหัวหน้าเนอะ ถ้าสมรรถนะไม่มีก็ไม่น่าเป็น อายุมากเป็นหัวหน้าหมดสมัยเเล้ว ถ้าไม่มีสมอง