สวัสดีปีใหม่ครับ....ไม่ได้เข้ามาเขียนบันทึกหลายวันตั้งแต่เริ่มต้นปีใหม่เป็นต้นมา มีเรื่องราวที่อยากบอกเล่ามากมาย....
วันครูที่ผ่านไป ทำให้นึกถึงภาพเก่าๆ ที่บันทึกเก็บไว้นานหลายปี ถ่ายจากที่ไหนจำไม่ได้แล้ว......เป็นคำกลอนของ มล.ปิ่น มาลากุล ที่ได้เขียนไว้ มีความหมายที่ทำให้ต้องรำลึกถึงพระคุณของครู ทั้งที่ได้อบรมสั่งสอนในระบบ และครูที่เราได้เรียนรู้ตลอดเส้นทางชีวิตที่ผ่านมา...
ขอนำมาแบ่งปันให้แก่ทุกๆ ท่านที่แวะเวียนเข้ามาเยี่ยมเยียนครับ
..สิงห์ป่าสัก
17 มกราคม 2554
ทุกคนมีครูเพราะฉะนั้นการรำลึำกถึงพระคุณของครูเป็นสิ่งประเสริฐสุดค่ะ..
มาแสดงความเห็นด้วยครับ "อันความดีนั้นไม่ตาย" ครับ
เรียนคุณวีรยุทธ ผมเข้าชมบล็อก เห็นว่าคุณอยู่ทางเหนือ ผมทางใต้ ผมเองมีแนวคิดของผมลองอ่านดู หากเห็นว่ามีข้อคิดเห็นกรุณาด้วยครับผมอาจจะมีแนวคิดที่แปลกไปสักนิด แต่อยากหาแนวรวม อย่างไรก็กรุณาดู http://www.nature-dhama.ob.tc ขอบคุณมากครับ
สวัสดีปีใหม่ค่ะ รำลึกถึงพระคุณของคุณครูทุกท่านเสมอค่ะ ไม่เฉพาะคุณครูที่สอนในโรงเรียนและระดับมหาวิทยาลัยซึ่งประสิทธิ์ประสาทวิชาการให้แต่ยังรวมถึงบุคคลมากมายที่ได้สัมผัสและเรียนรู้เคล็ดวิชาและการดำเนินชีวิต
สบายดีนะคะ หลังๆนี่ต่างคนต่างยุ่งๆไม่ค่อยได้พบกันนะคะ
สวัสดีค่ะ
สวัสดีปีใหม่ค่ะ
มาทักทายตอบที่ไปเยี่ยมครูดาหลาค่ะ
ประเทศไทยเฟื่องฟูเพราะครูเอย
ครูทุกคนมีความภูมิใจที่ศิษย์เติบโตเป็นคนดีค่ะ
มาอ่านเรื่องของคนที่ไม่ใช่ครูเขียนถึงครูค่ะ ไม่อยากบอกเลยว่าเพิ่งเคยเห็นกลอนบทนี้ของ ม.ล.ปิ่น เชยจัง ที่เห็นบ่อยๆ ก็บทที่ว่า "กล้วยไม้ออกดอกช้าฉันใด การศึกษาเป็นไปฉันนั้น" ขอบคุณมากค่ะ