Retro the memory - "เพลงเถื่อนแห่งสถาบัน"

  วิทยากร เชียงกูล แต่งบทกวีบทนี้ขึ้นในวันสถาปนาธรรมศาสตร์ พ.ศ. ๒๕๑๑ ซึ่งหนุ่มสาวยุคแสวงหาในสมัยนั้น (กระทั่งปัจจุบัน) ต่างรู้จักกันภายใต้ชื่อวรรคทองที่ว่า "ฉันจึงมาหาความหมาย"   

                          

 

                         เพลงเถื่อนแห่งสถาบัน

   วิทยากร เชียงกูล

 

   "ดอกหางนกยูงสีแดงฉาน    บานอยู่เต็มฟากสวรรค์
คนเดินผ่านไปมากัน                เขาดั้นด้นหาสิ่งใด"

     ปัญญามีขายที่นี่หรือ           จะแย่งซื้อได้ที่ไหน
อย่างที่โก้หรูหราราคาเท่าใด   จะให้พ่อขายนามาแลกเอา

     ฉันมา ฉันเห็น ฉันแพ้          ยินแต่เสียงด่าว่าโง่เขลา
เพลงที่นี่ไม่หวานเหมือนบ้านเรา ใครไม่เข้าถึงพอเขาเยาะเย้ย

     นี่จะให้อะไรกันบ้างไหม      มหาวิทยาลัยใหญ่โตเหวย
แม้นท่านมิอาจให้อะไรเลย      วานนิ่งเฉยอย่าบ่นอย่าโวยวาย

     ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง     ฉันจึงมาหาความหมาย
ฉันหวังเก็บอะไรไปมากมาย    สุดท้ายให้กระดาษฉันแผ่นเดียว

     มืดจริงหนอสถาบันอันกว้างขวาง ปล่อยฉันอ้างว้างขับเคี่ยว
     เดินหาปริญญาจนหน้าเซียว เทียวมาเทียวไปไม่รู้วัน

   "ดอกหางนกยูงสีแดงฉาน      บานอยู่เต็มฟากสวรรค์
เกินพอให้เจ้าแบ่งปัน                 จงเก็บกันอย่าเดินผ่านเลยไป!"

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ROUGH

คำสำคัญ (Tags)#poem

หมายเลขบันทึก: 42012, เขียน: 01 Aug 2006 @ 16:27 () , แก้ไข, 10 Jun 2012 @ 13:11 (),  | , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ดอกไม้: 1, ความเห็น: 2, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (2)

ขอบคุณที่นำเอาบทตอนที่ดีๆ กลับมาให้ได้อ่านอีกครั้ง แม้ผ่านอารมณ์และความรู้สึกเช่นดังว่านี้แล้ว แต่อาจนำไปใช้ในการบอกเล่าให้น้องๆ ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ได้ครับ

quin toki
IP: xxx.9.124.151
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

ไม่รู้เจ้าของจะได้แวะมาไหม แต่ทั้งอาดาจิ และกนกพงศ์ เกิดวันเดียวกันเลยค่ะ (แล้วก็เกิดวันเดียวกะเราด้วยแหละ) ชอบงานของทั้งคู่ค่ะ (ทั้งๆที่ของอาดาจิอ่านแค่พริกขี้หนูสีรุ้งเอง แต่มีเพื่อนบ้าอาดาจิมาก แต่กนกพงศ์อ่านแค่เล่มซีไรท์ ยังไม่จบอีกตะหาก แต่ทึ่งมากกกก)