ริมระเบียงเคียงทะเลคลื่นเห่กล่อม

คืนหนึ่งริมหาดแม่รำพึง

 

 

                            ริมระเบียง “เคียงทะเล” คลื่นเห่กล่อม

ห่มถนอมหาดไว้ให้คิดถึง

ตราบเท่านานลำนำสุดคำนึง

“แม่รำพึง” นำพามารำพัน

                           ลมทะเลเห่คลื่นเข้าหาฝั่ง

ที่ความหลังรั้งใจไปหาฝัน

คลื่นทะเลเห่รอวันต่อวัน

เมื่อความฝันพลันหายกลางสายลม

                           หาดทรายขาวยาวไกลถึงปลายฟ้า

สุดสายตาพร่าเลือนเหมือนผ้าห่ม

ริมหาดเรียงเคียงสนรอคนชม

ดวงใจตรมเหม่อหมองมองหาใคร

                          “แม่กับลูก” เคยพามาเล่นน้ำ

เมื่อใกล้ค่ำแม่หมองนั่งร้องไห้

เห็นลูกน้อยลอยตามสายน้ำไป

เธอลอยไกลหายลับไม่กลับคืน

                           คือเรื่องเศร้าเนานานถึงป่านนี้

เป็นเรื่องที่ฤดีตรมสุดขมขื่น

“รักของแม่” มีหวังอันยั่งยืน

ยังกลบกลืนผืนฝั่งฝังทะเล

                          หญิงชราเดียวดายเลียบชายหาด

ดวงตาฝาดมองทรายปลายคลื่นเห่

เห็นลูกสาวเลือนรางร่างซวนเซ

จมทะเลลอยตาม “แม่รำพึง”

 

 

โสภณ  เปียสนิท ***บันทึกวันที่ 12 มกราคม 2554***

39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์  77110