บ๊ายบาย...เปียงยาง..แล้วฉันจะกลับมาที่นี่อีกนะ....

อำลา...เกาหลีเหนือ

    ในห้องอาหารในเช้าวันนี้ดูโหรงเหรงบางตา  ทราบมาว่าหลายๆประเทศได้ทยอยเดินทางกลับกันบ้างแล้ว เจอเพียงชาวบังคลาเทศและชาวมองโกลเลียที่นั่งทานอาหารเช้าอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว 

      ดิฉันอ้อยอิ่งล่ำลาห้องพักอยู่นานสองนาน...ตลอดระยะเวลาที่พำนักอยู่ที่นี่ ห้องพักที่นี่ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่น... 

        

      

     ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสมาที่นี่อีกเมื่อไหร่...แต่ทุกสิ่งทุกอย่างจะอยู่ในความทรงจำเสมอ

         

        สองข้างทางดูเหงาๆไปกับความรู้สึกภายในใจด้วย..ถนนเช้าวันนี้ดูเงียบเหงา...หลายๆคนดีใจที่จะได้กลับบ้าน ดิฉันก็ดีใจที่จะได้กลับบ้าน...แต่ทำไม...รู้สึกผูกพันกับเกาหลีเหนือเป็นอย่างมาก      

      

     เราออกจากที่พักโรงแรมโคริโยเปียงยางเวลา 08.30 น.ตามเวลาท้องถิ่น เพื่อที่จะไปที่สนามบินเปียงยาง ซึ่งเป็นสนามบินทหาร ที่นี่ไม่มีสนามบินพานิชย์.. 

        ที่สนามบินค่ะ

            คุณผักอำนวยความสะดวกกับทางคณะเราทุกอย่างแทบไม่ได้ตรวจตราอะไรมากมายเหมือนขาเข้ามาและยืนส่งคณะเราจนลับตา  ต้องขอขอบคุณทางสมาคมสังคมศาสตร์แห่งเกาหลี(The Korean Association of Social Scientists )ที่ได้เชิญคณะเรา(Juche Idea Study of Thailand)มาเปิดโลกทัศน์ และศึกษาปรัชญาจูเช่จากประเทศที่ล้มแล้วสามารถลุกขึ้นมาได้ใหม่อย่างสง่างาม

         ขอแสดงความยินดีกับชาวเกาหลีที่สามารถนำพาประเทศชาติก้าวไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองได้อย่างอดทน เข้มแข็ง ยืนหยัดด้วยตนเองได้อย่างมีศักดิ์ศรี.

      

      เราออกจากเปียงยางเวลาสิบโมงครึ่ง(ในภาพต้องบวกอีก 2 ชั่วโมงเพราะไม่ได้ตั้งเวลาตามท้องถิ่นค่ะ)...และ...ไปต่อเครื่องกลับบ้านที่ประเทศจีน...

       บ๊ายบาย...เปียงยาง..แล้วฉันจะกลับมาที่นี่อีกนะ.... 

     

      แม้ว่าตอนนี้จะกลับมาเป็นเดือนแล้วแต่ฉันยังจดจำภาพต่างๆได้เป็นอย่างดี.

                          มาตายี.