เป็นภาพและบทกลอนที่ได้รับจาก คุณปิยะ สร้อยอินทร์ กัลยาณมิตร ท่านหนึ่ง จึงขออนุญาติท่าน นำมาเผยแพร่ให้กับชาวโกทูโนบ้าง

 

 

 

ขอนไม้ผุ ใกล้ฝั่ง ยังหวังว่า

จะมีคน รู้ค่า ว่าครั้งหนึ่ง

เคยให้ร่ม ให้ดอกผล ให้คนซึ้ง

เป็นที่พึ่ง ของนกกา มาทำรัง

ถูกน้ำซัด พัดพา มาเกยฝั่ง

รอความหวัง คนแทนคุณ อุดหนุนบ้าง

แต่รอแล้ว รอเล่า เฝ้าฝันค้าง

อาจจะมี อยู่บ้าง เอาทำฟืน

ถึงไม่ใช่ หลักไม้เลื้อย ก็เลื้อยได้

มือเกาะก่าย เกี่ยวพัน เหมือนสรรหา

ที่เกาะเกี่ยว เพื่อพักพิง อิงพึ่งพา

ยังดีกว่า จะไม่มี ที่เกี่ยวใจ

 

มองชิงช้า ที่เคยนั่ง ยังเหมือนเก่า

แต่เงียบเหงา เพราะไม่มี คนดีนั่ง

พี่เคยไกว แกว่งให้ปลื้ม ลืมหรือยัง

ขาดคนนั่ง ช่างอ้างว้าง เธอร้างลา