ช่วงเวลาเย็นๆแดดร่มลมตกหรือในช่วงวันหยุดจะเห็นรถยนต์คันเล็กๆคันหนึ่งแล่นจากตัวเมืองมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก แล้วก็เลี้ยวเข้าทางแยกผ่านทุ่งนาและแนวป่าอันเป็นเขตที่มีพันธุ์ไม้อุดมสมบูรณ์เนื่องจากเป็นป่าช้า จึงไม่มีใครกล้าบุกรุกเข้าไปทำกิน

         รถแล่นผ่านป่าช้าก็จะเข้าหมู่บ้านหนึ่งซึ่งเป็นทางผ่านแล้วก็จะเลียบข้างหมู่บ้านซึ่งเป็นทางดินที่ค่อนข้างขรุขระบางช่วงก็เป็นหลุมเป็นบ่อทำให้คนในรถต้องโยกตัวไปมาอย่างน่าเวียนหัวแต่ใบหน้าของคนขับไม่ได้แสดงอาการรำคาญหรือเบื่อหน่ายแต่อย่างใด ใบหน้าของเธอกลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแถมยังร้องเพลงคลอเบาๆไปกับวิทยุด้วย

        จุดหมายปลายทางของเธออยู่ที่กระท่อมหลังเล็กๆข้างกอไผ่ซึ่งปลูกติดกับลำห้วยที่มีน้ำใสไหลเย็นตลอดทั้งปี ที่แห่งนี้เป็นที่พักผ่อนที่เธอเลือกเมื่อต้องการความเป็นส่วนตัว เพื่อที่จะได้รำลึกถึงเรื่องราวเก่าๆ และความทรงจำในอดีตที่ยังติดตรึงอยู่ในหัวใจ แม้เวลาจะล่วงเลยมาหลายปีแล้วก็ตาม วันหยุดนี้ก็เช่นกัน เธอเลือกไปพักผ่อนที่นี่แทนการเข้าตัวจังหวัดเพื่อเดินตามห้างฯใหญ่ๆหรือดูหนัง ดูละคร

       หลังจากจอดรถเรียบร้อยและมองไปรอบๆทุ่งนาอันกว้างใหญ่ ภาพความหลังก็ผุดขึ้น  จากเลือนลางก็ค่อยๆชัดขึ้น ชัดขึ้น เหมือนกับว่าเหตุการณ์นั้นเพิ่งจะผ่านพ้นไปเมื่อไม่นานมานี่เอง

         "แม่....แม่....ช่วยมาดูน้องที น้องเป็นอะไรก็ไม่รู้ ร้องใหญ่เลย ..." เสียงพี่สาวตะโกนเรียกแม่ที่กำลังวุ่นอยู่กับการเลี้ยงไหมซึ่งแบ่งพื้นที่มุมหนึ่งในครัวมาเป็นที่เลี้ยง แม่ได้ยินเสียงพี่ตะโกนเช่นนั้น ก็รีบเดินมายังต้นเสียงด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล พร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงความวิตกว่า " อีกแล้ว  เหรอลูก ?