หลุมพลาง

...ผ่านไปเดือนหนึ่งสำหรับการกินยาตามหมอให้มา ความรู้สึกเหมือนดีขึ้น อาจมีวุบวาบบ้างเป็นบางครั้ง แต่ทุกครั้งก็ต้องเรียกความรู้สึกตัว และพยายามบอกตัวเองเสมอว่า เราไม่เป็นอะไรนะ ปกติเหมือนคนทั่วไป

...อย่าแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น อย่าบอกเพื่อให้คนเขาสงสารหรือเห็นใจ จงทำตัวเหมือนพวกเขา และรู้สึกตัวอยู่เสมอ

...รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ หงุดหงิด เบื่อหน่าย เหนื่อยล้า ไม่พอใจ ท้อแท้...

...ต้องอดทนกลับกิเลสทั้งหลายเหล่านี้และดูมัน

...บางครั้งก็หลงถลำหายเข้าไปจมอยู่กับกิเลส นาน กว่าจะออกมาได้

...พอออกมาถึงรู้ว่า สติเราหายไป ตอนไหน ความรู้สึกตัวเราหายไปได้เสมอ ถ้าเราไม่เข้มแข็งพอ

...ยาอาจทำให้โรคทุเลาลงได้

...แต่สติที่อ่อน และไม่เข้มแข็งพอในการภาวนา ทำให้ตัณหาทั้งสามมาหลอนหลอกและทำให้เราตกหลุมพลางนี้ได้เสมอ