ช่วงเทศกาลงานบุญพี่นกและเพื่อนสาวใหญ่สองคนชวนกันไปปฏิบัติธรรมที่วัดแห่งหนึ่ง  ซึ่งมีญาติโยมโดยเฉพาะผู้เฒ่าผู้แก่ไปปฏิบัติธรรมกันมาก

             ตอนเย็นหลวงพ่อนำเดินจงกรมใกล้ ๆ ป่าช้าของวัด   ขณะที่พระนำเดิน...โยมก็เดินตามกันไปเรื่อย ๆ  และแล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

                      "ป๊าด...."   เสียงผายลมมาจากป้าที่เดินอยู่ข้างหน้า  แล้วก็เดินหน้าตาเฉย

             พี่นกซึ่งเป็นคนเส้นตื้นอยู่แล้ว  เดินตามมาติด ๆ และทันได้ยินเสียงระเบิดตดรู้สึกขบขันมาก  อยากจะัหัวเราะออกมาดัง ๆ ก็ทำไม่ได้เพราะบรรยากาศไม่เป็นใจเกรงจะทำให้ผู้อื่นเสียสมาธิ    ได้แต่กลั้นหัวเราะ ปิดปากจนหน้าแดง  เหงื่อไหลและแกล้งกระแอมกระไอเพื่อกลบเสียงหัวเราะเป็นเวลาหลายนาที....ด้วยความทรมาน

            เมื่อเสร็จกิจกรรมนี้พี่นกและเพื่อนชวนกันไปซื้อของที่ตลาด    หลวงพ่อผู้นำเดินจงกรมเดินมาถามหาพี่นก  และคุยกับญาติโยม

                      " ตั้งแต่ฝึกปฏิบัติมาหลายปีไม่เคยมีโยมคนไหน  หน้าแดง  เหงื่อไหล ขณะปฏิบัติมาก่อนเลย  แสดงว่าสัมผัสวิญญาณและสิ่งศักดิ์สิทธิ์บริเวณวัดได้      โยมนกต้องเป็นผู้มีบุญบารมีสูงอย่างแน่นอน..."

             พี่นกและเพื่อนกลับจากซื้อของ  บรรดาญาติโยมต่างเล่าเรื่องดังกล่าวให้ฟัง   พี่นกได้แต่ขำในใจ  และพยายามหลบหน้าพระเกรงว่าพระจะซักถาม   แต่หลบอย่างไรก็ไม่พ้น
พบพระด้วยความบังเอิญจนได้

                       หลวงพ่อ :   "โยมตอนที่โยมเดิน  โยมรู้สึกยังไงบ้าง  มีขนลุกหรือเปล่า"
                       พี่นก      :    "รู้สึกเฉย ๆ ค่ะ"   ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ

              พี่นกรีบเดินหนีพระเพราะเกรงว่าจะโกหกพระยิ่งเป็นบาป   และรีบกลับบ้านโดยเร็ว
หลังเสร็จกิจกรรม    และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา  "ผู้มีบุญบารมีสูง"  ไม่กล้าไปที่วัดนั้นอีกเลย

                                       ...........................................