“ครูร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในสิ่งที่พยายามจะทำ  นำสู่แรงบันดาลใจ เกิดการพัฒนาตน เกิดความสุขในอาชีพครู”  

 

เป็นข้อความสุดท้ายที่อาจารย์วิจารณ์ทิ้งท้ายไว้เป็นการจบปาฐกกถาของท่าน  และจากข้อความนั้นเพียงข้อความเดียว ได้กลายมาเป็นที่มาของหนังสือเส้นทางครูเพื่อศิษย์ทั้งเล่ม

 

ดิฉันเขียนส่วนหนึ่งของ บทนำ เอาไว้ว่า

 

“บันทึกชุด “เส้นทางครูเพื่อศิษย์” เป็นบันทึกการใคร่ครวญรายทางที่เกิดขึ้นจากการได้ทำงานเป็นครูอยู่ในโรงเรียนเพลินพัฒนา ซึ่งเป็นโรงเรียนทางเลือกที่มีการพัฒนามนุษย์เป็นเป้าหมายการทำงาน

 

อาชีพครูเป็นอาชีพที่ต้องใช้ทั้งฐานกาย ฐานใจ และฐานคิด เข้าไปก่อการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของผู้คน แต่ที่สำคัญคือ คนที่เป็นครูคือผู้ที่ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ ก่อนที่จะนำพาการเปลี่ยนแปลงไปสู่ผู้อื่น

 

ในฐานะของครูรุ่นบุกเบิกที่ต้องรับผิดชอบต่อความงอกงามขององค์กร การพาคนที่เป็นครูให้เป็นผู้ที่เห็นคุณค่าและมีความสุขกับงานการศึกษา เป็นภารกิจยิ่งใหญ่ที่ต้องอาศัยทั้งเงื่อนไขความรู้ คุณธรรม ประกอบกับการสร้างเหตุ ปัจจัยแวดล้อมมากมาย เพื่อสร้างให้เกิดสภาพที่เอื้อต่อการทำชีวิตให้เป็นการเรียนรู้ และสร้างให้ครูมีแรงบันดาลใจ มีพลังปัญญาไปก่อการเรียนรู้และการเปลี่ยนแปลงขึ้นในตัวลูกศิษย์

 

บันทึกทั้ง ๕๐ เรื่องเขียนขึ้นจากการเรียนรู้ไปบนหน้างานจริงในแต่ละช่วงเวลา เรื่องที่เลือกมามีทั้งที่เป็นประสบการณ์ภายนอก และประสบการณ์ภายใน ทั้งที่เกิดขึ้นจากการได้ไปเรียนรู้มาจากภายนอก และจากการเรียนรู้ที่เกิดขึ้นภายในองค์กร  ทั้งที่เป็นข้อค้นพบจากการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างกันของเพื่อนครู และครูกับศิษย์หรือศิษย์กับครู  ไปจนถึงข้อค้นพบจากการเดินทางของความคิดที่เป็นโลกภายในตน แต่สัมพันธ์กับความคิดของผู้อื่นอย่างสลับซับซ้อน

 

ต้นฉบับชุดนี้เรียบเรียงขึ้นมาได้ด้วยอาศัยฐานข้อมูลที่มีอยู่ในเว็บบล็อกของ Gotoknow.org พื้นที่การเรียนรู้ของสาธารณะ ที่ดร.จันทวรรณ และ ดร.ธวัชชัย ปิยะวัฒน์ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ทุ่มเทกำลังปัญญาพัฒนาขึ้นมา

 

หนังสือเล่มนี้กลายเป็นรูปเล่มที่สวยงามขึ้นมาได้เพราะ รศ.ดร.อนุชาติ พวงสำลี  และศูนย์จิตตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล เห็นประโยชน์ในการจัดพิมพ์เผยแพร่

 

หนังสือเล่มนี้สมบูรณ์และงดงามเต็มคุณค่าได้เพราะคำนิยมที่ ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช กรุณามอบให้  

 

ทุกเรื่องราวมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้เพราะพลังความคิด ความเห็น และประสบการณ์การเรียนรู้ของทุกคนที่ร้อยเรียงกันอยู่ในทุกย่อหน้า

 

ท้ายที่สุดขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่มาร่วมรับรู้ความมีอยู่ และใช้เวลาในการซึมซับความงดงามของการเรียนรู้ด้วยใจอย่างใคร่ครวญด้วยกัน”

 

 

                                                           วิมลศรี  ศุษิลวรณ์

๑  กันยายน  ๒๕๕๓