หรือลมหายใจจะสิ้น

 

  

เหมือนตกบ่วงเงียบงันของความเหงา
โลกทั้งโลกซึมเศร้าสีเทาหม่น
เกิดเวียนว่ายอยู่ในละครคน
ชะตาว่ายวนซึมแทรกจนแปลกใจ

กระแสผ่านการเวลาหลายวิกฤต
ใต้เงาโลกเบี้ยวบิดคิดสงสัย
มีคำถามนิยามแห่งความนัย
อยู่ในโลกความสงสัยใต้น้ำตา


ทุกเรื่องราวระลึกระทึกผ่าน
อยู่ใต้ม่านมืดหม่นจนปวดปร่า
ระทดท้อขาดวิ่นสิ้นชะตา
อยู่ห้วงเหวหุบผาชะตากรรม

หยาดน้ำตารินไหลไม่สิ้นสุด
หมดแรงเรี่ยวโทรมทรุดโดนกระหน่ำ
หรือเกิดมาชาตินี้ใช้หนี้กรรม
ถึงมีแต่เรื่องรุมซ้ำทำร้ายใจ


อยากจะหยุดหัวใจไว้ตรงนี้
พอกันทีเรื่องราวเข้าใจไหม
ฉันเริ่มเหนื่อยจนท้อแล้วหนอใจ
อยากหลับใหลลืมตื่นมิฟื้นมา

แต่โชคชะตารุมเร้าอุปโลกน์
บนเส้นทางเศร้าโศรกโลกเหว่หว้า
ใต้รอยยิ้มซ่อนเงื่อนเปื้อนน้ำตา
เจ็บจนชาปวดจนชินแทบสิ้นใจ


ปล่อยน้ำตาเป็นทางแห่งสีขาว
ตกภวังค์เร้นร้าวอยากหลับใหล
ไม่รับรู้ไม่อยากเห็นความเป็นไป
หยดน้ำใสไหลร่วงถ่วงกายนอน


อยากหลับแล้วหลับใหลให้สนิท
จากทุกอย่างวางชีวิตที่หลอกหลอน
ไม่ห่วงหาหมดอาลัยไร้อาวรณ์
หลับตานอนนิ่งสนิทนิจนิรันดร์