"เวลากับงานที่ผ่านมา ไม่ใช่เป็นเครื่องการันตีได้ว่า ชีวิตเราจะประสบความสำเร็จทั้งชีวิตครอบครัว และชีวิตการทำงาน"

       

          เสียงพัดลมจากคอมพิวเตอร์เงียบลง  เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเพื่อนร่วมงานดังขึ้นมาแทนที่ด้วยโรงพยาบาลพะโต๊ะ เป็นโรงพยาบาลชุมชน ขนาด  30 เตียง เจ้าหน้าที่ในแต่ละฝ่าย ต่างคุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดี เสียงทักทายดังลั่น บ่งบอกถึงความสนิทสนมกลมเกลียวกันภายในหน่วยงาน  เป็นภาพที่คุ้นชินไปแล้ว ซึ่งจะไม่ค่อยได้เห็นกันบ่อยนักกับสังคมสมัยนี้

          “ผ่านค่ะ

           ผ่านค่ะ “

 

          เสียงเครื่องสแกนลายนิ้วมือดังขึ้นเป็นระยะ ๆ เพื่อบอกให้รับรู้ว่าหมดเวลาสำหรับวันนี้แล้ว   แต่สำหรับงานของฉันไม่เป็นอย่างนั้นอย่างแน่นอน  วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งทำงานเพลินจนลืมดูเข็มนาฬิกาที่เดินทิ้งเวลาไปเรื่อย ๆ เป็นนาฬิกาก็ดีนะ  (ฉันคิดในใจ) ไม่ต้องเร่ง ไม่ต้องรีบ เดินไปเรื่อย ๆ ไม่สนใจกับสิ่งแวดล้อมต่าง ๆ ไม่สนใจกับสิ่งที่ต้องสิ้นสุดในแต่ละวัน ก่อน 2 โมงเช้าพอได้ประจำที่แทบจะไม่ได้ลุกไปไหนเลย บางครั้งทำให้เราลืมเวลาไปเลย จนต้องมีใครสักคนคอยกระตุ้นเตือน เที่ยงแล้ว.... สี่โมงเย็นแล้ว ไม่ได้ล้อเล่นนะ  คุณเคยสนุกกับงานบ้างมั้ย นั่นแหละอย่างนั้นเลย จะเรียกว่าทำงานจนเพลิน    หรือว่าด้วยภาระหน้าที่ที่กองอยู่ข้างหน้า หรือด้วยอะไรเป็นคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ....ที่ชัดเจน

         ความเย็นมากระทบกับร่างกายทำให้คลายความร้อนไปได้พอสมควร  ด้วยพัดลมตัวโปรดนั่นเอง ที่หมุนส่ายรอบตัวเองด้วยความตั้งใจ รักษาความถี่ได้คงที่  พัดลมได้ทำหน้าที่ของมันโดยสมบูรณ์เสมอ  ก็เหมือนกับความตั้งใจในการทำงานของฉัน ณ. ศูนย์เครือข่ายพัฒนาคุณภาพ (หรือห้อง HA) นั่นเอง มีคุณอัจฉรา และผู้เขียนทำงานกันด้วยความเข้าใจ มีปัญหาอะไรก็จะปรึกษา คุณอัจฉราจะช่วยได้ทุกอย่าง  ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ซึ่งกันและกัน สร้างความรู้สึกที่ดีต่อกันตลอดมา มีเสียงหัวเราะเป็นครั้งคราว เพื่อผ่อนคลายและสร้างสีสันในทุก ๆ วัน มีบ้างบางครั้งรู้สึกเหนื่อยล้ากับงานที่ต้องเจอปัญหาและความไม่เข้าใจกัน งานที่ต้องประสานกับหลาย ๆ ฝ่าย และหลาย ๆ ครั้งที่ทำงานด้วยความตั้งใจ ด้วยความใส่ใจ แต่ก็ยังเกิดเป็นข้อผิดพลาด จะด้วยเสียงสะท้อนกลับมาในหลายแง่มุม กลายเป็นความน้อยใจบ้างเป็น บางครั้งบอกตัวเองว่าถ้าวันนี้เราทำงานกับกระดาษปัญหาต่าง ๆ ก็คงจบไปได้ด้วยดีภายในวันนั้น ๆ  แต่วันนี้เราทำงานกับผู้คนมากมาย ต่างคนต่างความคิด ต้องอาศัยความอดทน ด้วยใจที่หนักแน่นเตือนสติพร้อมกับเรียกสัมปชัญญะของตัวเองกลับมาทุกครั้งที่เริ่มมีสิ่งที่นอกเหนือการควบคุมเข้ามาแผ้วพาน ขัดแย้งไม่ใช่ขัดใจคิดต่างไม่ใช่ศัตรู เน้นย้ำกับตัวเองทุก ๆ ครั้ง องค์กรจะเข้มแข็งได้ต้องอาศัยความรัก ความสามัคคี และการทำงานเป็นทีม ทั้งนี้และทั้งนั้นพวกเรามีเป้าหมายเดียวกัน คือ ทำหน้าที่ที่ตัวเองรับผิดชอบให้ดีที่สุด ทั้งนี้เพื่อให้ผู้รับบริการพึงพอใจและได้รับผลประโยชน์สูงสุด   

          เมื่อต้นเดือนตุลาคม 2552 ได้มีการปรับเปลี่ยนแผนการทำงานใหม่ขึ้นเดิมงานศูนย์เครือข่ายพัฒนาคุณภาพ เปลี่ยนเป็นฝ่ายแผนงานและสารสนเทศ ซึ่งได้สมาชิกเพิ่มอีกหนึ่งคน คือ คุณญาณุวัฒน์ เจ้าหน้าที่ฝ่ายคอมพิวเตอร์ของโรงพยาบาลพะโต๊ะนั่นเอง วันนี้ฉันพร้อมแล้วที่จะก้าวเดินไปพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ถึงฝ่ายจะเปลี่ยนชื่อใหม่เพื่อให้เข้ากับบริบทของโรงพยาบาล แต่ความรับผิดชอบงานต่าง ๆ ยังเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัวเช่นกัน  ทั้งนี้ไม่เคยมีสักครั้งที่ทำให้ฉันลดความตั้งใจในการทำงาน ทุก ๆ ชิ้นงานจะผ่านกระบวนการคิด ผ่านการตรึกตรอง ด้วยความเอาใส่ใจในทุกรายละเอียดเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา....

    มนุษย์ผู้ฉลาดและจะประสบความสำเร็จในชีวิตจึงไม่ใช่ผู้ที่เก่งแต่การทำงานอย่างเดียว แต่มนุษย์ผู้ฉลาดและประสบความสำเร็จ ในชีวิต ต้องเป็นผู้ที่รู้จักแบ่งสัดส่วน เวลาวันละ 24 ชั่วโมงของตนเอง ได้อย่างลงตัว  มีไว้สำหรับการทำงาน การพักผ่อน การเดินทางมิตรภาพ ความรัก ความอบอุ่น ความห่วงใย ความเอื้ออาทร ฯลฯ โดยไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่สิ่งหนึ่ง สิ่งใดที่เข้ามาเกี่ยวข้องในชีวิต เวลากับงานที่ผ่านมา  ไม่ใช่เป็นเครื่องการันตีได้ว่า ชีวิตเราจะประสบความสำเร็จทั้งชีวิตครอบครัว และชีวิตการทำงาน งานทุกงานต้องลงมือทำ ทำด้วยความทุ่มเท ทำด้วยใจรัก  ยุคโลกาภิวัตน์โลกมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาผู้เขียนก็พร้อมเรียนรู้อยู่อย่างต่อเนื่องเพื่อพัฒนาตนเองอย่างยั่งยืน พร้อมกับพัฒนางานให้มีศักยภาพเพื่อนำไปสู่กระบวนการคุณภาพ...นั่นเอง

 

                        มีความสุขมาก ๆ นะค่ะ