รอบๆตัวเรา...ดุเหว่าแว่ว...เสียงหวาน..ดุจเพลงของ.บารค.ที่ดังในหู..บนรถเมล์..กับแอร์เก่าๆ

เสียงที่คุ้นหู..แทรก..กับความอึงอล..อนลวน..ดุเหว่า..แว่วหวาน...เริ่มแรกเมื่อลืมตา..ดุเ้ว้าๆๆ...ผสมกับ..เสียงคำรามของเครื่องยนต์...ที่หายไปกับหูอยู่นาน..พอกลับมา..ถึงบ้านที่อยู่ๆ(มันอยู่ข้างทางด่วน..ที่เขาเรียกกันว่าวงแหวน..)เสียงซิมโฟนี่ในธรรมชาติ..ที่ดังแข่งกัน...จะเข้ากันหรือเปล่า...หรือขัดแย้งกัน..ผู้เล่นทั้งสอง..ไม่ได้คิดจะออมชอมกัน..เล่นบนโน้ต..ของคู่ขนาน....

..สายหน่อย..ตะวันคล้อยเลยหัว...เพื่อนใจ(อนิต้า)..โทรคุยกันเลยได้เห็นที่ใหม่..กลางสวนสารธารณะ..หอจดหมายเหตุ.."ท่านพุทธทาส"...รีบรับคำแล้วเราก็ไปเจอกันที่นั่น...ยายธีพ่วงเพื่อนชาวพม่า(เปลี่ยนสัญชาติเป็นเยอรมัน)เลยเจอคำว่าอยู่ที่ไหนๆก็เป็นต่างด้าวแม้กับบ้านตัวเอง..(ยายธีเลยดีใจ..กับความเป็นไทย..ของตัวเอง..และความเป็นไท..ที่เป็นแค่ทาสตัวเอง..เฮ้อ..)...ดุเหว่าแว่วให้ได้ยิน..ท่ามกลางแมกไม้ที่มีโอกาศเติบโตให้ความร่มเย็นต่อนกกา..แลดุเหว่า..นกที่รักของยายธี....(อนิต้าให้หนังสือยายธีมาเล่มหนึ่ง..ชื่อ..เดินสู่อิสระภาพ..)...ยายธีให้อนิต้าไปเล่มหนึ่งที่พลิกอ่านแล้วโดนใจ..หนังสือเตรียมใจ..ของท่านพุทธทาส..เล่มเล็กบาง..แต่..เนื้อใน..โอ้โฮ...(เจ้าค่ะ).....

..ตะวันคล้อย..บ่ายแก่ๆ..ไม่รีบเร่ง..ได้เข้าไปดูผีเสื้อในสวนกรงใหญ่..มีบินอยู่ไม่กี่ตัว..สีสวยตัวใหญ่..ดำสลับเหลือง..นอกนั้นไม่เห็น..ก็คงจะเป็นผีเสื้อที่เหลืออยู่รอดจากความช้ำใจที่ต้องทนบินอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่มนุษย์ให้มา..จนกว่าจะหมดแรงบิน...

..บนรถเมล์เก่าๆคันที่ยายธีนั่งกลับบ้าน..วิ่งปุเลงๆ.จอดรับส่งคนไปเรื่อยๆ..ประตูที่ปิดเปิดได้เอง..ก็คงจะเมื่อยล้าเต็มที..ได้ยินเสียงบ่นของกระเป๋าที่ไม่สาวแล้วว่า..อ้าวเดี๋ยวเปิด..เดี๋ยวไม่เปิด..(อิอิ)....ยายธีใส่หูฟังเพลงของ..บารค...ซิมโฟนี่ที่อึงอล..บนรถเมล์เก่าๆ......กับเครื่องแอร์แก่ๆ..คันนั้น