คิดถึงพี่แขกค่ะ

        วันนี้ผู้เขียนจะเขียนถึงพี่แขก..พี่สาวที่แสนดี ( นางวรรณภรณ์   ธีรธำรง)   ซึ่งวันหนึ่งชะตาลิขิตให้เรามาเจอกัน ...พี่แขกกับผู้เขียนย้ายมาทำงานในฐานะสมาชิกใหม่ที่คลินิกส่งเสริมสุขภาพในเวลาไล่เลี่ยกันกลางปี 2547    แต่พี่แขกเข้ามาก่อนผู้เขียน 2-3  เดือน   จึงต้องทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงที่ดีให้ผู้เขียนเสมอมาในฐานะที่มาก่อน  

 

พี่แขก...พี่สาวที่น่ารัก

 

        จนวันนี้..วันที่ผู้เขียนเป็นผู้นำทีมส่งเสริมสุขภาพ   ก็ยังต้องขอรับคำแนะนำจากพี่เสมอมา     เพราะเราคุยกันถูกคอเราจึงสามารถคุยกันได้ในทุกๆเรื่อง  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน  ครอบครัว  ดินฟ้าอากาศ   สังคม  และการเมือง      สิ่งที่ประทับใจผู้เขียนมากคือ ผู้เขียนยังไม่เคยเห็นพี่แขกตำหนิใคร  หรือว่าใครไม่ดีเลยสักคน

      และด้วยบุคลิกเป็นคนสุภาพ  พูดจาอ่อนหวาน   ใจดี   ประกอบกับพี่เป็นคนที่คล่องแคล่ว  ทำงานรวดเร็ว   จึงทำให้พี่เป็นที่รักของน้องๆ  และเป็นกองกำลังหนุนที่มีความสำคัญยิ่งคนหนึ่งในแผนกทีเดียว

 

      ป่านนี้พี่แขกคงจะตื่นเต้นและไปคอยทำหน้าที่คุณยายให้กับหลานชายคนแรก  ที่กำลังจะออกมาลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่วันที่กรุงเทพฯ     พวกเราเสียดายมากๆที่ต้องเสียคนน่ารักๆอย่างพี่ไป   แต่ก็เข้าใจเพราะเป็นเหตุผลส่วนตัวที่พี่จำเป็นต้องไป

 

 

 

 

      วันนี้ผู้เขียนเปิด อัลบัมรูปเก่าๆที่พวกเราเคยทำกิจกรรมต่างๆร่วมกัน   แล้วอดใจหายไม่ได้   จึงอยากบอกผ่านบันทึกนี้ว่า....น้องๆทุกคนคิดถึงพี่เสมอค่ะ

 

กิจกรรมต่างๆที่เราร่วมทำกันมา

ไปเป็นผู้ช่วยวิทยากรแนะนำเรื่องการออกกำลังกาย

 

กำลังทดสอบความอ่อนตัวให้ผู้รับบริการ 

 

ไปช่วยจัดการอบรม "กระดูกและข้อ"

ร่วมกับคณะแพทย์ศาสตร์  มช. 

 

ในงานเลี้ยงเกษียณพี่ราตรี เมื่อ ก.ย.53 ที่ผ่านมา 

 น้องๆ...จะคิดถึงพี่เสมอค่ะ

ขอบคุณค่ะ