ไม่มีใครเข้าใจพ่อ จนกว่าจะได้เป็นพ่อ

ผ่านวันพ่อมาแล้ว สามชั่วโมงกับยี่สิบเอ็ดนาที ฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ลมพัดแรงจนป้อมปราการหน้าฐานปฏิบัติการเปียก ผมเลยต้องย้ายมาอยู่เวรที่ บก.

อีกหนึงปีที่ผมไม่ได้อยู่กับครอบครัวในวันพ่อ จนลืมสำผัสใอรักจากพ่อ และไม่ได้ทำหน้าที่พ่อ ให้กับลูก.

..................ไม่มีใครเข้าใจพ่อ จนกว่าจะได้เป็นพ่อ..................... 

ผมไม่เคยบอกรักพ่อ ไม่เคยกอดพ่อ  ไม่เคยทราบข่าวคราวเวลาพ่อป่วยเพราะท่านไม่เคยบอก ไม่เคยแม้แต่ตักข้าวให้พ่อกิน หรือซักผ้าให้พ่อ ถึงตอนนี้ ผมคิดว่าผมไม่มีความหมาย ไร้คุณค่าในความเป็นคน

..................และอีกไม่นานลูกผมคงรู้สึกเหมือนผมเช่นกัน..................