แสดงว่าเงินซื้อชาวพัทลุงไม่ได้ ทำให้สองตายาย ทิวา ราตรี เศรษฐ๊หนังแขก แบกความผิดหวังกลับไปพากหนังหยั่งเก่า

4 พ.ค. 19 

ถึงนายทุ่ย(ชื่อเล่นผู้เขียน) ผู้ที่มีพลังอันเฉื่อยชา 

        สาเหตุอันไดที่จดหมายแถลงการ  ของเราจึงเงียบหายไร้ร่องรอย  หรือเป็นเพราะไปรษณีย์ทำหล่นหาย   หรือนายมัวยุ่งอยู่กับการผลิตสหายน้อยๆ  เพื่อคอยออกมาสืบเจตนารมณ์และอุดมการอันหาญกล้าของสหาย  เพราะตัวนายเองก็แก่ชราเป็นหนุ่มน้อยเข้าไปทุกขณะ จึงโหมพลังหันไปผลิตสหายน้อยๆ ไว้ค่อยสืบต่ออุดมการณ์  ทำให้เราเองเฝ้าแต่สากงสงกามาหลายเพลานัก 

         จวบจนเพื่อนรัก นายหมาดเทศ มาแจ้งเหตุให้เราหายฉงนว่า  สาราของเราถึงปากพะยูนเรียบร้อยหอยเสียบ  ไอ้ที่หายเงียบเพราะนายมัวต้อนรับขับสู้หมู่เพื่อนๆ  ทำให้เราภูมิใจอย่างใหญ่หลวง

       อ้อ เราขอแสดงความดีใจต่อนายที่ได้มหาปรมาจารย์ ไรน่าน  อรุณรังษี  มาเป็น สส.ของพัทลุง แสดงว่าเงินซื้อชาวปากพะยูน  เอ้ยพัทลุงไม่ได้ ทำให้สองตายาย ทิวา  ราตรี เศรษฐีหนังแขก แบกความผิดหวังกลับไปพากพ์หนังเหมือนหยั่งเก่า 

    เรื่องนี้เราดีใจจริงๆ  ส่วนที่พังงา  สันติ งามทรัพย์  มาเป็นอันดับที่สาม  ได้สองพันกว่าคะแนนเสียง ถูกริบตามระเบียบ เรื่องจริงที่น่าเชื่อ เพียร สุมาลี ผู้สมัครเจ้าเก่า (คือสมัครตั้งแต่สมัยที่สหประชาไทยของนาย ถนอม) มาเป็นอันดับแปด  ได้เจ็ดร้อยคะแนนเสียงกว่า   ข่าว่า พอผลเลือกตั้งเสร็จปุ๊บ  อาจารย์เราซื้อรถ 2 แถวปั๊บทันที เพราะสมัครครั้งนี้ได้เงินหลาย(กระแสข่าวที่น่าเชื่อถือได้ว่าอย่างนั้น) แย่เน๊าะครูเราทำแสบจริงๆ แฮะๆ(หัวเราะประชดครู 2 ทีพอ)

      สุดท้ายนี้ไม่มีอะไรให้สัมภาษณ์  

 เพราะกระดาษจวนหมดแต่งจดหมาย 

 ข้างหลังนี้จึงเขียนกลอนวอนถึงนาย 

รับจดหมายนี้แล้วจงส่งตอบพลัน 

หากเงียบหาย  จงรู้ กูจะสืบ

รู้แล้วตามมากระทืบใหอาสัญต์

เมียเป็นหม้ายลูกกำพร้าคงจาบัลย์

แล้วยึดน้องเมียมันมาทำเมีย

อย่าให้กูโกธาพาพิโรธ 

หากกูโกรธขึ้นจะพาเสีย

ระยะนี้จงรู้ไว้กายกูเพลีย

 มาลาเรียทำพิษจนอิดโรย

 ขอจบกลอนเพราะเจ็บขี้เต็มทีแล้ว 

จำต้องแจวเข้าป่าพาระโหย

ระยะนี้ขี้ทั้งวันพลันอิดโรย

จำต้องโกยเข้าป่าขอลาที

ไม่ ป.ล. เปเล่ แล้วจะรีบไปขี้เดี๋ยวมาต่อด้านหลัง.... (ด้านหลังกระดาษ)

ต่อไปนี้โปรดแก้คำผิด 

*แล้วยึดน้องเมียมันมาทำเมีย  =ไม่สุภาพไปหน่อยแต่กลอนมันพาไปมิใช่ปากกาเขียน 

* มาลาเรียทำพิษจนอิดโรย  =กูป่วยมาหลายเพลาแล้วตั้งแต่เขียนแถลงการฉบับที่หนึ่งถึงมึงตอนนี้ก็ยังไม่หายดี

*ขอจบกลอนเพราะเจ็บขี้ต็มทีแล้ว = โรคก็ร้าย ไข้ก็รุม พอหายป่วยสองวันท้องเสียขืนๆนั่งเขียนถึงนาย 

(ประกาศ คอยอ่านแถลงการฉบับที่สาม  บางทีเราอาจเชิญเพื่อนใหม่ของเรามาช่วยกันสรรให้สะเด่า บอกซะก่อนเธอคารมคมคายร้ายนัก น้องๆแม่พรรณทิพา วัชโรบลเชียวละ เธอคือ Sunee Yomna )

"   กลอน สี่ สุภาพ "

คิดถึงน้องเมียนาย  จริงเฮอ

  อยากจะเห็นหน้าเธอ   ค่ำเช้า

แต่กลับห่อนเคยเห็น สักหน เดียวนา

ฉิมพลีคิดถึงเจ้า  ห่อนคิดถึงไคร 

 ป.ล. คืนก่อนเรานอนวันฝันไปว่า 

นายทุ่ยจะเข้าหา จู เอน ไหล

เราร้องห้ามนายว่า เฮ้ยอย่าไป 

จูเอนไหล มันตายมาหลายวัน

 แต่นายกลับจะไปหาให้ได้ 

น้องเมียนายช่วยกันฉุดยุดไว้มั่น

เราถลาเข้าไปยุดฉุดนายพลัน 

 อะไรนั้นเราดันไปฉุดน้องเมียนาย(อ้าว) ไปๆมากลอนมันพาไปหาน้องเมียแกซะรุ่ม จบดีกว่า อ้อ จม.เราอย่าเอาไปให้ภริยาท่านอ่านเป็นอันขาดเดี๋ยวเธอจะด่าในใจเอา