ที่สำคัญลูกเป็นเหมือนระฆังแห่งสติ ที่คอยเบรก คอยเตือน คอยทักท้วง ให้พ่อกลับมาอยู่กับตนเอง มีสติและสมาธิกับการดำรงอยู่ในปัจจุบันขณะ

“ซอมพอ” ลูกรักของพ่อ


วันนี้เป็นอีกวันสำคัญสำหรับพ่อ

เพราะเป็นวันแรกที่ลูกได้ลืมตามาดูโลก

พ่อตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นหน้าลูกเป็นครั้งแรก

ตลอดเวลา ๗ ปีที่ผ่านมา

ไม่สิ ๑๐ ปีที่ผ่านมา

นับแต่พ่อกับแม่ตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกัน

จวบจนรอวันที่จะมีลูกมาอยู่ด้วย

หากนับจากที่ลูกตื่นขึ้นมาดูโลก

จากวันนั้นถึงวันนี้ครบ ๗ ปีพอดี

ตลอด ๗ ปี ที่ต้องคอยดูแลลูก

ก็มีสุขบ้างทุกข์บ้างเป็นธรรมดา

แต่ทุกครั้งที่พ่อเหนื่อยและทดท้อ

ก็มีลูกนี่แหละเป็นพลังใจให้พ่อได้เดินต่อไป

ลูกช่างสรรหาถ้อยคำต่างต่างมาจำนรรจา

เรียกเสียงหัวเราะและความสุขให้กับพ่ออยู่เสมอๆ

นี่กระมังที่เรียกว่าความสุขในครอบครัว

ที่สำคัญลูกเป็นเหมือนระฆังแห่งสติ

ที่คอยเบรก คอยเตือน คอยทักท้วง ให้พ่อกลับมาอยู่กับตนเอง

มีสติและสมาธิกับการดำรงอยู่ในปัจจุบันขณะ

ความเป็นพ่อเป็นลูกจึงไม่ได้อยู่ที่ว่าพ่อต้องสอนลูกเสมอไป

แต่บ่อยครั้งลูกนั่นแหละที่เป็นคนสอนพ่อเสียเอง

ตลอด ๗ ปี ลูกไม่เคยทำให้พ่อต้องหนักใจ

ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม

ลูกชอบวาดรูป นี่อาจเป็นพรสวรรค์ของลูกที่พ่อไม่มี

รูปแต่ละรูปมันมีความหมายสำหรับพ่อ

พ่อจึงเก็บเอารูปทุกๆ ใบที่ลูกวาดเก็บไว้

พ่อก็รู้สึกเป็นสุขที่ได้เห็นลูกวาดรูป

พ่อไม่ต้องการสิ่งใดใด

นอกจากเห็นลูกมีความสุข

เติบโตขึ้นมาอย่างเป็นสุข

เป็นคนดีของพ่อและทุกคน

แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับพ่อแล้ว

ขอบใจนะลูกพ่อ

................................

 

 

ปล.ขอบคุณคุณแม่น้องซอมพอที่ช่วยดูแลน้องซอมพอเป็นอย่างดียิ่ง 

.......................................

พ่อน้องซอมพอ

๔ ธันวาคม ๒๕๕๓