หลายคนบอกว่าผมโง่...ใช่ครับ ผมยอมรับว่าผมโง่

ถูก แต่ไม่ถูก(ตอนที่ 3)

              ปี 34   ผมไปสอบเืพื่อขอรับใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ส่วนบุคคล ผมอ่านหนังเกี่ยวกับกฎหมายจราจร มากพอสมควร และจำได้อย่างแม่นยำ การสอบของสำนักงานขนส่งจังหวัดก็สอบตามเกณฑ์ คือ มีสอบภาคความรู้โดยการให้ข้อสอบเรามาอ่าน และกาข้อที่ถูกที่สุด เสื่อเสร็จแล้วก็ส่งเจ้าหน้าที่ที่คุมห้องสอบ ไม่นานเจ้าหน้าที่ก็มาบอกว่า เราสอบไม่ผ่าน ผมพยายามจะขอดูคำตอบที่ส่งได้เกินกว่าครึ่งเพราะเชื่อว่า เราทำได้  เขาไม่ยอมให้ดู และบอกว่าไม่ผ่านเกณฑ์  ถามเขาว่า จะให้ทำอย่างไร เขาบอกว่าให้สอบใหม่วันพรุ่งนี้. ตกลง เราจะสอบใหม่ 

                                        

             วันต่อมา เรามาสอบตามนัดหมาย ในขณะที่นั่งรอ ก็มีชายคนหนึ่งที่ผมไม่เคยรู้จัก เข้ามานั่งรอ และคุยกันพอสมควร  เขาบอกว่า มาสอบใบขับขี่เหมือนกันกับผม แต่ไม่ผ่าน เจ้าหน้าที่ก็นัดมาเช่นเดียวกันกับผม แต่มีจุดที่แตกต่างคือ เขาให้เจ้าหน้าที่ดำเนินการให้โดย ส่งเอกสารต่างๆให้ครบ  เช่น ทะเบียนบ้าน รูปถ่าย พร้อมกับซองขาวหนึ่งซอง รอนานเกือบครึ่งชั่วโมง ผมเห็นเขาเดินไปรับใบขับขี่และเดินออกมา ผมถามว่าได้แล้วเหรอ  เขาบอกว่าเรียบร้อยแล้ว และแอบกระซิบกับผมว่า ที่เราสอบเมื่อวานนี้ เรา  “ ทำถูก แต่ไม่ถูก” สู้เรามา “ ทำผิด แต่ถูกไม่ดีกว่าหรือ ?”   ส่วนผมต้องเข้าห้องสอบอีกครั้ง เพราะผมต้องการทำ “ ทำให้ถูก ” มากกว่า

                                                     

           หลายคนบอกว่าผมโง่  เงินเล็กน้อยไม่กล้าเสียให้เจ้าหน้าที่  ใช่ครับ ผมยอมรับว่าโง่ และจะไม่ยอมเสียเงินแม่เพียงเล็กน้อยให้กับสิ่งเหล่านี้  วันนั้นก็บังเอิญผมสอบผ่าน และได้ใบขับขี่ตามที่มุ่งมั่นมาสอบ  ส่งเอกสารหลักฐานพร้อมค่าธรรมเนียมและมีใบเสร็จถูกต้องตามระเบียบของทางราชการ  ก็ภูมิใจเพราะได้ใช้ความรู้ความสามารถแม้จะเสียเวลาไปบ้างก็ไม่เป็นไร

                                                       

            การสอบด้วยวิธีให้สอบข้อเขียน  มีหลายอย่างที่ไม่เป็นไปตามความรู้ความสามารถที่แท้จริง มีกรณีตัวอย่าง กระทาชายนายหนึ่ง  อ่านหนังสือไม่ได้   เขียนก็ไม่ได้ แต่ขับรถเก่งมาก เพราะขับมาตั้งแต่เด็กจนโต  มีความคล่องตัว  แถมซ่อมรถยนต์ได้ด้วย  เคยมีประสบการณ์การขับรถตั้งแต่ รถสิบล้อ รถเก๋ง รถพ่วง รถสิบแปดล้อ  เรียกว่า เรื่องรถยนต์ เขารู้หมด เพราะปฏิบัติมาเป็นเวลานาน  ให้เขาสอบข้อเขียนเขาสอบไม่ผ่านแน่นอน เพราะอ่านไม่ได้ เขียนไม่ได้ แต่ปฏิบัติได้ อย่างนี้ จะให้ทำอย่างไร  ถ้าให้สอบตามระเบียบ ก็เป็นการ “ ถูก  แต่ไม่ถูก” ถ้าให้สอบปฏิบัติอย่างเดียวก็ “ ถูก  แต่ไม่ถูก ”  ความจริงจะถูก หรือ ไม่ถูก ขึ้นอยู่กับเจตนา ไม่มีอะไรถูก ไม่มีอะไรผิด กฏเกณฑ์ ต่างๆ มีไว้ควบคุมเท่านั้น หรือท่านที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้ จะว่าอย่างไร ?