"จากความคิดของเขาถึงครู"  หมายถึงการพูดคุยของคนงานก่อสร้างที่ฉันได้ยินผ่านสองหูอย่างชัดเจน  และทำให้ฉันตั้งใจฟังจนจบ  จึงได้เรื่องโดยไม่ต้องไปหาเรื่องเพื่อนำมาเล่าผ่านบันทึกนี้

          บ้านของฉันมีเนื้อที่ไม่มากเพียง ๘๐ ตารางวา  ตั้งอยู่หัวมุม  ทิศตะวันตกเป็นที่จัดสรรและว่างอยู่ ยังไม่มีเจ้าของมาปลูกสร้าง ด้านหลังเป็นทาวน์เฮ้าส์  ทุกครอบครัวในหมู่บ้านไปทำงานเช้าไป เย็นกลับ  ฉันจึงขยายตัวบ้านของฉันให้เป็นที่ใช้สอยเต็มพื้นที่ ใช้รั้วด้านซ้ายติดถนนและด้านหลังเป็นผนังบ้าน  ยกเว้นด้านขวามือมีเพื่อนบ้าน  ส่วนด้านหน้าเป็นถนนทางออก

           เมื่อวานฉันอยู่ในครัวแบบเงียบ ๆ ฉันได้ยินคนงานที่มารับจ้าง ก่อสร้างบ้านคุยกันหลายเรื่อง  และทุกเรื่องไม่ควรฟังแล้วผ่านไปเท่านั้น  คนงานอาจจะ ๔ หรือ ๕ คน  เป็นผู้ชายทั้งนั้น

          คนแรก..เสียงที่ฉันได้ยินเขาพูดถึงบ้านของฉันว่า "บ้านหลังนี้เข้าง่ายมาก แค่ถอดกระเบื้องออกแผ่นเดียว ก็หวาน" 

          อีกคนพูดโต้ตอบ "ใครบอก mung วะ goo ว่าไม่หวานนะ Mung ดูสิเจ้าของเขาวางโครงเหล็กดัดก่อนปูกระเบื้อง   goo ดูตั้งแต่เมื่อวานแล้วหว่ะ"

         เนื่องจากหลังคาตัวบ้านเดิมเป็นกระเบื้องซีแพ็ค  ส่วนการต่อเติมได้ใช้กระเบื้องแผ่นใหญ่แบบเป็นลอน ๆ ช่างจึงวางโครงเหล็กก่อน  เช่นเดียวกับกำแพงบ้าน

         เสียงจากเจ้าของความคิดเดิม " goo ว่า มีอีกทางก็เจาะผนังปูนแบบไฟฟ้า  ไม่เกิน ๑๐ นาทีทะลุ  พอตัวคนเข้าได้เล้ย"....

         คู่สนทนาคนหนึ่งบอกว่า  "เฮ้ย  I ha mung มาดูนี่  กำแพงบ้านก็ใส่โครงเหล็ก เฮ้ยทั้งสองด้านเลยโว้ย...goo ว่าทุกบ้านเดี๋ยวนี้น่าจะทำแบบนี้แหละว้า  ก็พวกโจรมันเก่งชะมัดนี่หว่า"

         เสียงของคนที่สามถามขึ้น "พวก mung ว่าบ้านข้าราชการทุกหลังนี่เขาเบิกค่าซื้อบ้านจากหลวงได้ เขาก็เอาเงินเดือนมาต่อเติมบ้านได้นี่นะ"

        แล้วทุกคนก็พากันรุมก่นคนเป็นราชการอย่างรุนแรงต่าง ๆ นานา แทบทุกอาชีพ ว่า "goo ไม่อยากเป็นหรอกราชการ ไม่เห็นดีเลย ระเบียบจัด ไม่มีเวลาพักผ่อน เงินเดือนไม่พอกิน เป็นหนี้เยอะมาก ดู........คนที่บ้าน goo สิ ต้นเดือนมีแต่คนมารุมทวงหนี้"

         ฉันมองไปตามเสียงแต่ไม่เห็นตัวคน และสังเกตดูเขา "ว่าเราเปล่านะ" ต่อมามีเสียงคุยกันดังพอได้ยินชัดเจนระหว่าง ๒ คน  จับใจความได้ว่าอีกคนจบ ม.๑ และอีกคนจบ ป.๕

คน ม.๑   "อย่าง mung จะเป็นราชการได้ที่ไหน หัวขี้เรื่อยอย่าง mung ป.๖ mung ไม่ได้นี่  goo ยังดีกว่า mung เยอะเลยได้ ม.๑" 

      "แม่ง...goo เกลียด ship หาย  ครู tt (ชื่อครู)  เจอหน้าแม่งด่าเอา ๆ หน้าเสาธงแล้วยกหนึ่ง ตามมาด่า goo ที่ในห้องเรียนอีก แม่งอยากเตะ ship หาย ไม่งั้นหัว goo ก็พอไปถึง ม.๓ ได้ไหว"

คน ป.๕   "แม่ goo บอกว่าไม่ต้องเรียนมันแล้ววะ ครู ship หาย เจอหน้าครูที่ตลาด  แม่งมีแต่พูดปัญหาเด็กให้แม่ goo ฟัง  แม่รำคาญว่าเป็นครูภาษาอะไรบ่นได้บ่นดี  แม่ goo  บอกให้ออกก็ออก"

เสียงสุดท้าย       "ครู tt (ชื่อครู) นะ  i here  goo เห็นลูกมันแต่ละคนนะ rat ยังกะ ha มันดีแต่ว่านักเรียน  มันไม่สอนลูกมันนี่หว่า"

           ฉันนั่งรอที่โซฟาหน้าห้องน้ำ  เพื่อรอจังหวะที่เขาพูดชื่นชมข้าราชการ หรือชื่นชมครูในดวงใจสักคน  แม้ว่าจะไม่ใช่ครูสองท่าน  ที่ทำให้เขาทั้งสองต้องออกโรงเรียนกลางคัน และทำให้เขาไม่จบหลักสูตรตามพระราชบัญญัติการจัดการศึกษาภาคบังคับ เนื่องจากประสบการณ์ เด็กอ่อนด้อยเหล่านี้จะมีโอกาสใกล้ชิดกับครู  ทำให้เขามีครูในดวงใจ

         "ความคิดของเขาถึงครู"  หมายถึงการพูดคุยของคนงานก่อสร้างที่ได้ยินมากับหูอย่างชัดเจนและตั้งใจฟังจนจบ  ทำให้ได้เรื่องมาเล่าผ่านบันทึกนี้  คนงานทั้งหมดอาจจะไม่ใช่โจร หรือเคยเป็นโจร  แต่ลักษณะการพูดคุยหรือการเปิดประเด็นมันน่าจะเป็นชนวนที่เกิดจากความคิด ความอ่าน  หลายเรื่องแล้วมาจบที่เรื่องของครู