ป้าย

วันนี้มาบ่นโดยเฉพาะ

ในการเดินทางไปไหนมาไหน ถ้าไม่รู้เส้นทาง แล้วมองหาป้ายบอกทาง ...

เมื่อเห็นป้ายอยู่ข้างหน้า เราก็รู้สึกดีใจ เฝ้าจ้องมองป้ายที่กำลังใกล้เข้า ใกล้เข้า ....

หวังว่าจะดูให้รู้ว่าเราต้องไปทางไหน อย่างไร ...

แต่แล้ว...ก็เฮ่ย..เสียความรู้สึกบ่อยมาก....

เสาร์ที่แล้วไปวังน้ำเขียว จะไป ที่ Cup of Love เฝ้าจ้องมองหาป้าย ตลอดทาง

เจอกกลุ่มป้ายที่ชุลมุนมาก  ตัวอักษรก็เล็ก (หรือเราแก่แล้ว)

นี่เลยตัวอย่าง...

ต้องใช้สมาธิ และทักษะการอ่านที่รวดเร็ว อย่างยิ่ง ....

อ่านให้ดีจะไปไหน ดูลูกศรให้ดี จะเลี้ยวทางไหน

นี่ขนาดลงรถมาอ่าน....ถ้าขับรถผ่านอย่างเดียวใครอ่านทัน สุดยอด

นี่ก็อีกป้าย จุดที่ป้ายตั้งอยู่ก็นครราชสีมาแล้ว ไม่รู้จะให้เลี้ยวไปไหนอีก (ป้ายตั้งอยู่หน้าทางเข้า บขส เก่า) 

แต่อะไรก็ไม่น่ากลัวเท่า ...ไม่รู้ตั้งป้ายแทรกเข้าอยู่ระหว่างกลางมวลหมู่สายไฟได้ไง

คนติดตั้งก็เก่ง คนอนุญาตให้ติดตั้งก็เก่ง  คนจ่ายเงินก็เก่ง คนรับเงินก็เก่ง....

55  55

ทำใจ ทำใจ  ก้มหน้าเสียภาษีกันต่อไป.....นะพี่น้อง