กลิ่นอายมิตรภาพหอมหวลเหนือคำบรรยาย      

        การเดินทางมาตั้งแต่เที่ยงคืนครึ่ง  บนรถโดยสารหลับบ้างแต่เป็นการหลับไม่สนิท  น้องออโต้คงจะเพลียจึงให้นั่งรอหน้าห้องลงทะเบียน  และเป็นทางขึ้นบันไดเลื่อนไปชั้น ๕  ส่วนฉันยืนคอย  ผู้คนรู้จักเริ่มเดินทางมาถึงและทักทายกัน แจกกอดแจกยิ้มและสร้างภาพกันแล้ว

       รายแรกได้เจอคนที่เราไม่คุ้นหน้า  แต่เคยทักทายผ่านบล็อกและเคยเห็นหน้าตาภาพจากการรายงานถอดบทเรียนของคุณเอกคือซ.ซวง คุณนพรัตน์ รัตนพงศ์ผาสุข  ได้คุยกันนานพอสมควร  ซึ่งซ.ซวง มีบุคลิกภาพที่สอดคล้องกับงานเขียนในบล็อกทุกประการ  อีกท่านหนึ่งที่เราพร่ำเพ้อหากันในบล็อกว่า "สักวันหนึ่งเราต้องได้เจอกัน"คือศิลา ภูชยา   เมื่อเห็นตัวจริงก็ไม่แปลกใจและจำกันได้  แต่ได้คุยกันน้อยเพราะเวลาจำกัด ดีใจมากที่ได้เจอ "คนดีคนเก่งทั้งสองท่าน"

          คุณอาร์ม คุณเก๋และคุณดา แห่ง GotoKnow มาพร้อมกัน  ทักทายและถ่ายภาพตามเคย  และแล้วมีสุภาพสตรีท่านหนึ่งเดินตรงรี่เข้ามาหาฉัน "สวัสดีค่ะพี่คิมและมากอดฉัน" ฉันขอเดาและพยายามลำดับคิดไปครูหนึ่ง  "ขอเดาว่า ✿อุ้มบุญ✿ ค่ะ"  ทำให้ทราบว่าคุณอุ้มบุญมากับหน่วยงานของโรงพยาบาลป่าติ้ว ยโสธร  ทำให้เราทั้งสองคนได้เป็นคู่หู คู่ฮากันไปตลอดงาน 

         คุณอุ้มบุญเปิดกระเป๋าถือและส่งใบไม้แห้งชิ้นเล็ก ๆ ให้ฉันบอกว่า "อ้ม" แต่ฉันได้ยินว่า "อม" จึงรีบใส่ปากทันที  อันที่จริงแล้วต้องการส่งใบอ้มแห้งให้เพื่อเก็บไว้ในกระเป๋าตังค์  และทำให้ได้ต้นอ้มกลับพิษณุโลก ๑ ต้นจากน้ำใจไมตรีของคุณอุ้มบุญที่มีความตั้งใจนำมาฝากคุณพี่ใหญ่นงนาท  แต่ในเร็ว ๆ นี้คุณอุ้มบุญจะมีโอกาสไปกรุงเทพอีกครั้ง  จึงจะนำต้นใหม่มาฝากคุณพี่ใหญ่แทนต้นนี้

         "ป้าแดง"  เป็นผู้ลงทะเบียนมาร่วมกิจกรรม  ซึ่งเราเคยพบกันมาก่อนแล้ว ได้ทักทายแจกกอด แจกยิ้ม และถ่ายภาพร่วมกันแล้  แต่ไม่ได้คุยกับป้าแดงนานนัก  ได้แค่ถามทุกข์สุขกันธรรมดา เพราะป้าแดงต้องแยกย้ายห้องเข้าร่วมกิจกรรม

        "มิตรภาพที่เกิดจากการแลกเปลี่ยนผ่านบล็อก" หอมหวลเกินกว่าคำบรรยาย  ฉันเคยพบคุณอาร์ม และคุณเก๋มาก่อน  ส่วนคุณดาเพิ่งจะได้พบครั้งแรก  คุณดารับผิดชอบและดูแลอยู่ในส่วนของสุขภาพ  ฉันแอบชื่นชมทีมงาน GotoKnow ซึ่งเป็นคนรุ่นเยาว์แต่มีความรับผิดชอบในการทำงานสูงมาก

             ฉันได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจากนอกจอและในจอ และเสียงผ่านจากตัวหนังสือคือ อาจารย์ ดร.วรภัทร ภู่เจริญ  ฉันจึงรีบไปทักทาย  อาจารย์วรภัทรจำฉันได้ดี "ขอแสดงความดีใจด้วยนะครูคิม  ที่จะได้อะไร ๆ ได้ตามที่อยากจะทำ"  ตอนถ่ายภาพอาจารย์บอกให้ทำดังที่เห็น  แต่ฉันไม่เคยทำจึงเก้ ๆ กัง ๆ คราวนี้ฉันได้ซื้อหนังสือของอาจารย์กลับมาอ่าน  และได้รับฟังสิ่งที่ไม่เคยฟังจากอาจารย์วรภัทร..จะเล่าในบันทึกหน้า  เพราะบันทึกนี้เกี่ยวกับมิตรภาพ

             อาจารย์ ดร.บัญชา  ธนสารสมบัติ (อาจารย์ซิว) เป็นบุคคลที่พบหน้าบันไดเลื่อนเป็นคนสุดท้ายก่อนที่จะเจอ โหน่ง สคส.มานำเข้าไปในห้องฟังศาสตราจารย์ ดร.อิคูจิโร โนนากะ  จนกระทั่งหมดรายการภาคเช้าเรามาพบกันกับคุณหนานเกียรติ อาจารย์กวาง ไปทานมื้อกลางวันด้วยกัน

          ภาคบ่ายได้พบกับอาจารย์ ดร.บัญชา  ธนสารสมบัติ  อีกครั้งในห้อง "เทือกเขาปันปัน" ได้เรียนรู้เกี่ยวกับความเป็นมาของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ชมรมคนรักมวลเมฆ และการถ่ายทอดความรู้ด้านวิทยาศาสตร์ผ่านบล็อก  ก่อนจากกันตอนเย็นอาจารย์ได้สอนพับ "ผีเสื้อและกระต่าย" พร้อมแจกลายเซ็นต์

            ณ เทิอกเขาปันปัน การที่ไม่ได้ลงทะเบียนจึงได้แต่ไปยืนฟังด้านหลัง  เพื่อรอ "กราบคารวะท่านวิทยากรที่อยู่บนเวทีอีก ๓ ท่านคืออาจารย์จิตเจริญ คุณครูหยุย และอาจารย์วิรัตน์"  ครั้งนี้ได้รับความอนุเคราะห์จากทีมงาน GotoKnow ให้เขาไปนั่งในที่ว่าง  ครบเราสี่คนพอดี  อาจารย์ทุกท่านมีบุคลิคภาพสมาร์ท ดูดี หนุ่มกว่าในภาพมากมาย  บุคคลที่ไม่ได้พบและพูดคุยคือคุณครูหยุย  เพราะเข้าไปหาท่านช้าไป...กิจกรรมที่เทือกเขาปันปันจะเล่าอีกหนึ่งบันทึกต่างหาก

           

Large_dsc04638 

             ขณะนั่งฟังท่านวิทยากรที่เทือกเขาปันปัน  ฉันเห็น ศ.นพ. วิจารณ์ พานิช  จึงถือโอกาสไปกราบคารวะและทักทายท่าน ถ่ายภาพด้วยแต่อยู่ในกล้องของท่านอื่น หากตามเจอแล้วจะไปขอแบ่งปัน

             คุณพี่ใหญ่ นาง นงนาท สนธิสุวรรณ เป็นบุคคลหนึ่งที่จะต้องพบให้ได้ และก็ได้พบจริง ๆ ความโอบอ้อมอารีที่เราผูกพันกันมาทางตัวหนังสือ เกินที่จะบรรยายได้  "พี่ใหญ่จะต้องเลี้ยงข้าวเธอก่อนกลับพิษณุโลกให้เลือกร้านได้เลย" เป็นน้ำใจจากพี่ใหญ่หยิบยื่นให้  ทำให้น้องเอก น้องหนานเกียรติ น้องดิเรก อาจารย์กวาง ป้าแดง อุ้มบุญยายคิมและน้องออโต้  ได้รวมตัวกันทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารญี่ปุ่นที่นั่น  พี่ใหญ่เป็นกันเองและมีเมตตากับน้อง ๆ มาก ความรู้สึกบอกได้สั้น ๆ ว่า "เหมือนเจอกันมาก่อนแล้วหลายสิบปี"  จากนั้นทุกคนก็แยกย้าย และไปส่งฉันกับน้องออโต้ที่ขนส่งสายเหนือเพื่อรอเดินทางกลับในวันนั้น...ยายคิมในชุดเดิน ชุดกิน ชุดนอน ชุดเที่ยว ชุดเดียวกัน...สบาย ๆ กลับถึงพิษณุโลกเวลาตี ๔ ของวันใหม่

           ถ้าไม่มีเครือข่าย GotoKnow และไม่มีงานมหกรรมการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ครั้งนี้  พวกเราจะไม่มีโอกาสได้พบกันหรือรู้จักกันแบบนี้   ทำให้พวกเราได้ร่วมมือกันสร้างบรรยากาศการเรียนรู้  สร้างความรู้ใหม่ ๆ และช่วยกันเสนอแนวทาง และเงื่อนไขเพื่อให้เกิดการแลกเปลี่ยนความรู้ระหว่างกัน  "มิตรภาพ" จึงมีส่วนสำคัญที่เติบโตมาจากเครือข่ายออนไลน์ และพร้อมที่จะขยายเครือข่ายให้เบ่งบานต่อไป