คุยกับเด็กนักเรียน จะต้องเรียกเด็กว่าเธอ

     เมื่อวานนี้ ที่สถานศึกษา ซึ่งได้ทำการฝึกปฏิบัติการสอนอยู่ ขณะกำลังเดินจะไปสอนเด็ก มีอาจารย์ประจำท่านหนึ่ง เป็นข้าราชการ อายุใกล้เกษียณ เดินมาเคียงคู่ ท่านถามว่า เวลาสอนนักเรียนเรียกเด็กว่าอย่างไร ..ได้ยินคาบสอนก่อนหน้า เรียกเด็กว่าลูกเหรอ ไม่ได้น่ะ ....

          แล้วท่านก็สอนว่า ...เวลาคนเป็นครูคุยกับเด็กนักเรียน จะต้องเรียกเด็กว่าเธอ ไม่ควรใช้คำว่าลูก เพราะจะทำให้เด็กได้ใจ และไม่เชื่อถือในตัวครู จะไม่ให้ความเคารพ ....และจะมองว่าครูแก่  ...ฟังแล้วก็งงมาก และสงสัยด้วย ว่าที่ตัวเองพูดอยู่กับเด็กนั้น เราผิดเหรอ ในเมื่อความรู้สึกคนเป็นครู ควรจะรักเด็กด้วยใจ เหมือนเป็นพ่อแม่ ไม่ใช่หรือไง

          ก็เลยตัดสินใจ เก็บความคาใจนี้ไปถามนักเรียนว่าที่ครูเรียกหนูว่าลูก ทำให้รู้สึกอย่างไร กับครูคนที่เรียกนักเรียนว่าเธอ ต่างกันไหมในเรื่องของความรู้สึก นักเรียนตอบมาทันทีโดยไม่คิด ว่าคำว่าเธอ เหมือนการแบ่งชนชั้นวรรณะ มันห่างเหินระหว่างครูกับนักเรียน ถ้าอาจารย์เรียกหนูว่าลูก ทำให้หนูรู้สึกว่าอาจารย์เป็นที่พึ่งได้ เหมือนเป็นแม่คนนึง ที่ปรึกษาได้ และหนูก็ไม่อยากให้อาจารย์เปลี่ยนคำที่เรียกหนูว่าลูกด้วยค่ะ

           ก็เลยรู้สึกว่า การแสดงออกของเรา ที่ทำอยู่นั่นน่าจะถูกทิศถูกทางแล้ว ไม่จำเป็นที่จะต้องทำตามครูมืออาชีพรุ่นเก่าที่สอนมาหรอกน่ะ เพราะการได้รับคำยืนยันจากนักเรียน 3 ห้องที่สอนน่าจะเพียงพอว่า ....เราเข้าใกล้คำว่า คุณครูที่เด็กนักเรียนรัก..มากขึ้นทุกวัน

            วันนี้ขออนุญาตเข้ามาเปลี่ยนชื่อบันทึกน่ะค่ะ กลัวว่าชื่อเดิมจะทำให้คุณครูหลาย ๆ ท่านไม่สบายใจ ถ้าทำให้แม่พิมพ์ของชาติเสียใจ ต้องขอโทษจากใจจริง ๆ ค่ะ