โลกกว้างใหญ่แต่หาพื้นที่ของตัวเองไม่เจอ


แค่รู้จักตัวเองแล้ววางตัวเองลงให้ถูกที่ถูกทาง
เคยไหมครับเวลามีงานใหญ่ๆ เข้ามา เห็นเพื่อนยุ่งๆ แล้วเราไม่รู้ว่าจะทำอะไร แถมบางทีเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินเสียอีก  ผมว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้บ่อยๆ นะครับอยากเล่าประสบการณ์แบบนี้ให้ทุกท่านฟังครับ เมื่อสองปีที่แล้วผมเองมีโอกาสไปเป็นพิธีกรงานประกวดร้องเพลงของเยาวชนตัวน้อยอยู่งานหนึ่ง ทีมงานที่ไปก็เป็นคณะจากศูนย์อนามัยที่ 5 นี่แหละ ในงานนั้นเราต่างมีหน้าที่ต่างๆ เมื่อเริ่มงานทุกคนต่างทำหน้าที่ของตนเอง คิด และแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นกันเอง  ภายในงานยุ่งมากมากคนก็เยอะ  แถมยังอยู่ในห้างสรรพสินค้าลองคิดตามดูนะครับว่ามันจะยุ่งขนาดไหน  แหละที่สำคัญพวกเราเองก็มักมีเวลาเตรียมตัวเตรียมงานน้อยแต่ก็ยังสนุกกับมันซะอีก เด็กๆน่ารักมากกระจองอแงขอบอกว่ามันส์มากเหมือนจับปูร้อยกว่าตัวมาวางไว้กลางเสื่อไม่ใช่กระด้งเพราะกระด้งยังมีขอบไว้เขี่ยให้ปูไม่ไต่ออก  เชื่อไหมครับบรรยากาศยุ่งขนาดนี้  ยังมีเพื่อนของเราคนนึงมาบอกว่าทำอะไรไม่ถูกไม่รู้จะทำอะไร  ได้ยินแล้วอยากบ้องหัวมันจริงๆ  เหตุการณ์ในวันนั้นแม้เวลาจะผ่านมานานผมก็ไม่เคยลืมเลย  ไม่น่าเชื่อเลยว่าเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นมาอีกจนได้เมื่อวันสองวันมานี่เองเพื่อนคนหนึ่งขอติดตามไปร่วมงานงานหนึ่งและก็วางตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะทำอะไรตรงไหน  เห็นแล้วเซ็งจริงๆ เล่ามายืดยาวก็แค่อยากจะแบ่งปันแนวคิดในการทำงานอย่างนึงที่จะลดความหนักใจของเพื่อนๆ เวลาร่วมงานกับคนอื่น คนเราทุกคนมีพื้นที่ของตัวเองในโลกกว้างใหญ่เสมอเพียงแค่เรารู้จักตัวเองหมายถึงตัวตนของเราความสามารถของเราและวางตัวเองลงในที่ที่พอเหมาะพอดีแค่นี้มันยากตรงไหนจริงไหมครับ  แต่ว่าถ้ารู้สึกว่างงงงไม่รู้อะไรเลยก็ลองเลือกแบบอย่างและเดินตามใครสักคน คงดีกว่าอยู่เฉยๆ หายใจทิ้งไปวันวัน.  
คำสำคัญ (Tags): #ประสบการณ์km
หมายเลขบันทึก: 40761เขียนเมื่อ 25 กรกฎาคม 2006 11:16 น. ()แก้ไขเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ 2012 15:26 น. ()สัญญาอนุญาต:


ความเห็น (6)

ไชโย เห็นภาพคุณเสิดบน blog แล้ว

มีประเด็นเสนอเล็กน้อย ... ว่า คนที่เข้ามาร่วมนั้น เขา in กับงานนั้นแค่ไหนเน๊าะ ... ถ้าไม่ in ก็ยิ้มเข้าไว้ล่ะ ยิ้มเท่านั้นครองโลก คุณเสิดเป็นแบบฉบับเช่นนั้นอยู่แล้วละค่า ... เชื่อมือ

อย่าลืมไปเติม ที่ เรื่องเล่าตลาดนัดด้วยนะจ๊ะ

สงสัยผมต้องโดนบ้องหัวอีกคน เพราะทำอะไรไม่ถูกจริงๆ ทำผิดเสมอ ใครๆก็ไม่รัก
เป็นเรื่องเล่าที่กระตุกวิธีคิดได้ดีมากๆค่ะ
ขอบคุณครับก็จะพยายามเขียนอีกครับ

มันกระตุกความคิดได้ดี  แต่ถ้าลองคิดไปลึกๆแล้วน่าเห็นใจเค้านะเพราะบางครั้งมันก็คงไม่มีอะไรให้ทำจริงๆเพราะมันไม่มีกรอบที่ชัดเจน  จนกลายเป็นว่าเค้าจะทำอะไรก้ได้  ซึ่งทุกสิ่งมีคนทำอยู่แล้ว  ใช่แค่ลองดินตามใครสักคนเค้าก็คงมีงานทำ แต่มันก็เป็นแค่ส่วนเกินอยู่ดี

สวัสดีค่ะ

ตัวเองเคยรู้สึกเหมือนกันเวลาไปงาน  ใครบางคน ไม่สนิทเลย เพื่อนชวนไป  ขัดไม่ได้  จริงๆไม่ควรไป ไปแล้วก็ยืนหันรีหันขวางสักพัก ส่ายตามองว่า จะช่วยอะไรได้บ้าง  ก็ไม่ยาก เข้ากลุ่มได้ค่ะ

ปกติ   ไม่ค่อยไปงานคนไม่คุ้นเคยเลย  นอกจากจำเป็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี