เคยไหมครับเวลามีงานใหญ่ๆ เข้ามา เห็นเพื่อนยุ่งๆ แล้วเราไม่รู้ว่าจะทำอะไร แถมบางทีเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินเสียอีก  ผมว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้บ่อยๆ นะครับอยากเล่าประสบการณ์แบบนี้ให้ทุกท่านฟังครับ เมื่อสองปีที่แล้วผมเองมีโอกาสไปเป็นพิธีกรงานประกวดร้องเพลงของเยาวชนตัวน้อยอยู่งานหนึ่ง ทีมงานที่ไปก็เป็นคณะจากศูนย์อนามัยที่ 5 นี่แหละ ในงานนั้นเราต่างมีหน้าที่ต่างๆ เมื่อเริ่มงานทุกคนต่างทำหน้าที่ของตนเอง คิด และแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นกันเอง  ภายในงานยุ่งมากมากคนก็เยอะ  แถมยังอยู่ในห้างสรรพสินค้าลองคิดตามดูนะครับว่ามันจะยุ่งขนาดไหน  แหละที่สำคัญพวกเราเองก็มักมีเวลาเตรียมตัวเตรียมงานน้อยแต่ก็ยังสนุกกับมันซะอีก เด็กๆน่ารักมากกระจองอแงขอบอกว่ามันส์มากเหมือนจับปูร้อยกว่าตัวมาวางไว้กลางเสื่อไม่ใช่กระด้งเพราะกระด้งยังมีขอบไว้เขี่ยให้ปูไม่ไต่ออก  เชื่อไหมครับบรรยากาศยุ่งขนาดนี้  ยังมีเพื่อนของเราคนนึงมาบอกว่าทำอะไรไม่ถูกไม่รู้จะทำอะไร  ได้ยินแล้วอยากบ้องหัวมันจริงๆ  เหตุการณ์ในวันนั้นแม้เวลาจะผ่านมานานผมก็ไม่เคยลืมเลย  ไม่น่าเชื่อเลยว่าเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นมาอีกจนได้เมื่อวันสองวันมานี่เองเพื่อนคนหนึ่งขอติดตามไปร่วมงานงานหนึ่งและก็วางตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะทำอะไรตรงไหน  เห็นแล้วเซ็งจริงๆ เล่ามายืดยาวก็แค่อยากจะแบ่งปันแนวคิดในการทำงานอย่างนึงที่จะลดความหนักใจของเพื่อนๆ เวลาร่วมงานกับคนอื่น คนเราทุกคนมีพื้นที่ของตัวเองในโลกกว้างใหญ่เสมอเพียงแค่เรารู้จักตัวเองหมายถึงตัวตนของเราความสามารถของเราและวางตัวเองลงในที่ที่พอเหมาะพอดีแค่นี้มันยากตรงไหนจริงไหมครับ  แต่ว่าถ้ารู้สึกว่างงงงไม่รู้อะไรเลยก็ลองเลือกแบบอย่างและเดินตามใครสักคน คงดีกว่าอยู่เฉยๆ หายใจทิ้งไปวันวัน.