ในโลกนี้ยังมีคนที่ไม่รู้หนังสือมิใช่ลืมหนังสือ

          วันนี้เป็นวันแรกที่จัดการเรียนการสอนให้กับนักศึกษาสายสามัญ ระดับประถมศึกษา  กศน.ตำบลบ้านหีบ ซึ่งการพบกลุ่มที่ผ่านมาทุกภาคเรียน  นักศึกษาที่มาเรียนระดับประถมศึกษาส่วนมาก จะเป็นกลุ่ม อสม. ซึ่งก็จะมีอายุพอสมควร กลุ่มนี้ถ้าจัดเข้าหมวดหมู่แล้ว ก็จัดอยู่ในกลุ่ม ผู้ลืมหนังสือเสียส่วนใหญ่ ทราบได้จากการทดสอบ ผู้สอนทดสอบผู้เรียนด้วยการถาม-ตอบ  สอบผ่านทุกคน  ถ้าสอบด้วยวิธีการเขียน สอบไม่ผ่านเพราะเขียนหนังสือไม่ถูก สะกดผิดบ้าง ฯลฯ

          การเรียนการสอนวันนี้ทำให้ทราบว่ามีนักศึกษาท่านหนึ่งที่เขียนหนังสือได้เฉพาะชื่อ และนามสกุลเท่านั้น  เลยซักประวัติ ปรากฎว่า ผู้เรียนไม่เคยเรียนมาเลยตั้งแต่เด็กเพราะไม่มีบัตรประชาชน  ผู้เรียนพึ่งจะมีบัตรประชาชนได้สองปี  เขาบอกว่าเขารอเวลาที่ กศน. จะเปิดรับสมัครเพื่อมาสมัครเรียนให้อ่านออกเขียนได้ เมื่ออายุมากขึ้นจะได้ไม่ถูกหรอกได้ ปัจจุบันผู้เรียนอายุ  ๓๗  ปี  สืบเนื่องจากภาคเรียนที่ผ่านมาผู้เรียนมาสมัครเรียนไม่ทัน 

          ปัจจุบันนี้  ใครจะรู้บ้างว่ายังมีคนที่อ่านหนังสือไม่ออกเขียนไม่ได้อีกมากน้อยแค่ไหน ในฐานะครู  กศน.  เราต้องสานฝันให้ผู้เรียนท่านนี้ประสบความสำเร็จ ถึงดูแล้วจะเป็นการยาก  แต่คงไม่เกินความสามารถของผู้สอนและผู้เรียน 

          แรงงานต่างด้าวก็มีจำนวนมากขึ้น  บางหอพักก็จะมีเฉพาะแรงงานต่างด้าวเท่านั้นที่พักอาศัยอยู่  ทุกวันนี้เวลาเดินทางไปไหนมาไหน  บางทีเรามองไม่ออกว่าคนไทยหรือเปล่า  ถ้าจะรู้ก็ต่อเมื่อเขาพูด (รึร้องเพลงชาติไทยสำเนียงต่างด้าว...)

          อยากได้คำชี้แนะสำหรับเทคนิคใหม่ๆ ในการสอนผู้ที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ให้เขาไม่เบื่อ ไม่รู้สึกท้อแท้ ไม่รู้สึกว่าเขาเป็นภาระผู้อื่น  ...